Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Η ζωή μου όλη: μια... φωτό προφίλ!

Οδηγούσα προ ημερών στην εθνική οδό, ενώ δίπλα μου είχα τη φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Ένα θέαμα άγριας ομορφιάς, θα έλεγα.
Κι εκεί στην άκρη του δρόμου που 'χε ένα πλάτωμα, να σου βλέπω καμιά δεκαριά αυτοκίνητα σταματημένα.
Από μέσα μου κάτι φτερούγισε- το ηθικό μου θα ήταν που αναπτερώθηκε.
Νόμισα αίφνης πως δεν έχει χαθεί η ανάγκη των ανθρώπων για ομορφιά, η θέλησή τους να απολαύσουν με τη γυναίκα ή τον άντρα (ή και την παρέα) τους ένα όμορφο παιχνίδισμα της φύσης και να απολαύσουν τη στιγμή.

Κόβω ταχύτητα και τι να δω;
Έχουνε στηθεί οι κυρίες με πόζα ανθυπομοντέλας σε κάθε είδους στάση (πρηνηδόν, οκλαδόν, τουρλοκωληδόν, κουλτουρηδόν, μελαγχοληδόν, "ρόμπε ντι κάππα" κλπ) και οι κύριοι (κατά κανόνα) ή οι φίλες τους έχουν αρπάξει από 'να κινητό και δωσ' του φωτογραφίες και ρίξ' του φωτογραφίες!
Με λίγα λόγια, η αρχική μου αναπτέρωση τσακίστηκε στα βράχια σαν πληγωμένο γεράκι, καθώς διαπίστωνα πως στην πραγματικότητα καρφάκι δεν τους έκαιγε όλους αυτούς για την ομορφιά της φύσης, γι' αυτές τις λίγες στιγμές έκστασης ή και αγαλλίασης που μπορείς να νιώσεις κοντά της, παρά μόνο καίγονταν και τσουρουφλίζονταν για ένα... "insta story"!
Για μια φωτογραφία που θα πάρει πολλά like, θα "ρίξει" το instagram, που λένε.

Επειδή ήμουν στο δρόμο, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι έγινε λίγα δευτερόλεπτα μετά, αλλά μαντεύω τη συνέχεια διότι την έχω ζήσει αρκετές φορές σε άλλες περιστάσεις.
Μόλις βρήκαν ποια είναι η "καλή" λήψη για "φωτό προφίλ", άρχισαν την επεξεργασία της εικόνας, το photoshop που λένε και στο χωριό μου, και αμέσως μετά είπαν στους κυρίους "άντε πάμε να φύγουμε τώρα" και εκείνοι προφανώς είπαν "αμέσως αγάπη μου".
Στιγμή δεν είδαν με τα μάτια τους το άγριο και παράξενο θέαμα της φύσης.
Ό,τι είδαν, το είδαν μέσα από το φακό.
Γιατί γι' αυτό το φακό ζουν όλοι.
Γι' αυτόν τον "Καθρέφτη" που τραγουδούσε με παράπονο κι ο Δεληβοριάς.



Και μπορώ να σας πω ότι αυτό το πράγμα με τη συνεχή λήψη βίντεο και φωτογραφιών, με τα ίνστα στόρυ και τα λοιπά, με έχει ξενερώσει και δεν μπορώ να απολαύσω πολλές ωραίες κατά τ' άλλα στιγμές, διότι με εκνευρίζουν οι γύρω μου.

Πάω την άλλη φορά στο γήπεδο και κερδίζουμε πέναλτι.
Λαχτάρα για να δούμε τη μπάλα να κουνάει το πλεχτό (σ.σ. το δίχτυ) έχουμε όλοι.
Και να 'σου η μισή κερκίδα να βγάζει το κωλοκινητό (το ονομάζω έτσι, διότι το 'χαν στην κωλότσεπη- όχι ότι έχω τίποτα με την %^&$#!!?τεχνολογία) και παρακολουθεί το πέναλτι μέσα απ' τη μικρή οθόνη του κινητού!!!
"Καλά ρε μαλάκες" τους φωνάζω "άμα ήταν να το δείτε απ' την οθόνη, γιατί δε καθόσασταν σπίτια σας να το δείτε;"
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, προφανώς, καθώς οι περισσότεροι δεν πήγαν στο γήπεδο για να απολαύσουν τη στιγμή, να ζήσουν τις συγκινήσεις που προσφέρει ο αγώνας κλπ, αλλά πήγαν για να κοινοποιήσουν την παρουσία τους στο γήπεδο στα social media.

Σε συναυλία τις προάλλες και πάνω στο καλύτερο, με το Θανάση να ρίχνει την εισαγωγή του "Πεχλιβάνη", να 'σου σηκώνονται κάτι εκατοντάδες οθόνες (ήταν και αντικαπιταλιστικές παρεμπιπτόντως, καθώς μετά είπαν και σύνθημα για τη συντρόφισσα Ηριάννα) και να παίρνουν λήψη.
Αντί να διασκεδάσουν, να τραγουδήσουν, να κατεβάσουν καμιά τσικουδιά στο λαρύγγι τους..!
Και να σηκώνουν τις οθόνες ("με το νερό το κρύσταλλο")... "πανηγυρίζοντας" στο άκουσμα του τραγουδιού που θέλει να σπάσει τις οθόνες!!!

ΡΕΕΕΕ ΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΕΤΕ ΓΙΝΕΙ;;;

Αποτέλεσμα εικόνας για συναυλια κινητο

Μια μέρα περπατούσα στον παραλιακό δρόμο, με το ηλιοβασίλεμα, τα βραχάκια και τα σχετικά. Ό,τι πρέπει δηλαδή για ρομαντζάδα, χούφτωμα και τα συμπαρομαρτούντα.
Και βλέπω ένα ζευγαράκι να περπατά, έχοντας απλώσει το... σελφομπάστουνο και να τραβούν βίντεο τον περίπατό τους! Αντί ο μαντράχαλος να 'χει το χέρι του στο χέρι, στη μέση, στον κώλο ή ξέρω 'γω πού αλλού της κοπέλας, αυτός βαστούσε το ματσούκι για να απαθανατίσει τη στιγμή!
Βρε δε γαμιέστε λέω γω;

Πάτε να πιείτε έναν καφέ, ένα ποτό και τη μισή ώρα "σκρολλάρετε" την οθόνη της γαμημένης συσκευής σας μηχανικά σαν ρομποτάκια κουρδισμένα.
Δε μιλάτε μεταξύ σας ρεεε! Το 'χετε καταλάβει;
Έχετε γίνει πρεζάκια!



Πάμε την άλλη φορά σε bar restaurant και μια φίλη παραγγέλνει μια κοκτελο-αηδία που δεν της άρεσε, απλά γιατί ήταν εντυπωσιακή στην όψη για να την ανεβάσει στο ίνσταγκραμ!
Παραγγέλνετε φαΐ βρε χάπατα όχι με κριτήριο το πόσο θα χαρεί η κοιλίτσα σας, αλλά το πόσο θα εντυπωσιαστούν οι followers!
Ματαιόδοξα πρόβατα!

Το άλλο το 18χρονο σκοτώθηκε πέφτοντας από βράχια το καλοκαίρι, ενώ προσπαθούσε να βγάλει εντυπωσιακή φωτο προφίλ!
Ένα άλλο 16χρονο μισερώθηκε πέφτοντας από ταράτσα, καθώς επιχειρούσε να βγάλει επικίνδυνο "ίνστα στόρυ"...


Ρε μαλάκες την παλεύετε;

Συνέλθετε πριν να είναι αργά!
Η ζωή είναι εκεί έξω.
Έξω απ' τις γαμημένες τις οθόνες σας.

Απολαύστε τις στιγμές σας.
Και δεν είναι ανάγκη να το ανακοινώσετε στους followers σας!
Περάστε όμορφα, τραγουδήστε, γλεντήστε, πανηγυρίστε, μελαγχολήστε, χορέψτε, πηδηχτείτε χωρίς like, follow και share!

Ζόμπι! Νεκροζώντανοι κυκλοφορείτε μες στους δρόμους, υπνωτισμένοι από την τεχνο-μαστούρα και νομίζετε πως ζείτε αλλά δε ζείτε.
Απλώς "φωτογραφίζεστε για να υπάρχετε" (παραφράζοντας τον Ντεκάρτ).

Ένα όχι "ίνστα" αλλά... "νύστα στόρυ" στην πραγματικότητα είναι η ζωή σας.
Κάποτε κοροϊδεύαμε τα Κινεζάκια και τα Αμερικανάκια, τους μεν για τη μανία τους να φωτογραφίζουν και τους δε που βγάζανε βίντεο και που 'χεζε ο σκύλος τους..
Ή το άλλο το δίποδο ζώο (στο Μπαλί) που ερχόταν το τσουνάμι κατά πάνω του και αυτός τράβαγε βίντεο.
Και θυμάστε πώς τους αποκαλούσαμε;
Ναι, ηλίθιους!
Μαντέψτε, λοιπόν, πώς γίνατε!
Ηλίθιοι!
Και μάλιστα κακέκτυπα ηλιθίων...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Αποφασίζομεν και διορίζομεν

Αποτέλεσμα εικόνας για διαγγελμα σκιτσο

Ακολουθεί έκτακτον ανακοινωθέν της Εθνοσωτηρίου Κυβερνήσεως της Αριστεράς:


Ελληνίδες, Έλληνες και λοιποί διαμένοντες εν τη χώρα,

Η χώρα διήρχετο μίαν κρίσιν παρατεταμένην ένεκα των σκανδάλων, της διαφθοράς και της αδιαφανείας που διείπε τάς προηγουμένας διακυβερνήσεις του τόπου.
Επειδή, όμως, ημείς οι Κυβερνώντες και Αριστεροί είμεθα προοδευτικοί και δεν αρεσκόμεθα να λειτουργούμε με οικογενειοκρατικάς αντιλήψεις, καταγγέλουμε την αντιπολίτευσιν (άλλως, "το παλαιό") διά τας σχέσεις της μετά της διαπλοκής και διά τήν κτητικήν της αντίληψιν επί του κράτους, το οποίον είχαν καταστήσει φέουδο των οικογενειών των.

Ο σωτήρ τε και πρωθυπουργός ημών εδήλωσεν εν παρρησία και απεριφράστως:
Αποτέλεσμα εικόνας για οικογενειοκρατια συριζα

Διά τούτο, αποφασίζομεν να διορίσομεν:
  • τον εξάδελφον του πρωθυπουργού, γραμματέα των οικονομικών του Υπουργείου Εξωτερικών
  • την σύζυγον του εξαδέλφου μετακλητήν υπάλληλον εις το Υπουργείον Μεταφορών
  • την νύφην του πρωθυπουργού εις το γραφείον του υφυπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων
  • τον πατέρα του Υπουργού Ψηφιακής πολιτικής, διοικητή του ΟΑΣΘ
  • την κόρη της συμβίας του διοικητή του ΟΑΣΘ, αρχικώς Διευθύντριαν Γραφείου Πρωθυπυοργού εις Θεσσαλονίκην και ύστερον Υπουργό Μακεδονίας Θράκης
  • την αδελφή της προαναφερθείσης στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
  • την συμβία του διοικητή του ΟΑΣΘ και μητέρα της νυν Υπουργού Μακεδονίας, στο Δήμο Θεσσαλονίκης
  • τον σύντροφο (sic) της Περιφερειάρχου Αττικής διοικητήν της ΕΥΔΑΠ
  • τον αδελφόν της προαναφερθείσης μετακλητόν υπάλληλον εν τω Υπουργείω Πολιτισμού
  • τον ανεψιόν του Προέδρου της Βουλής διευθυντήν του διπλωματικού γραφείου του αξιαγαπήτου Πρωθυπουργού
  • τον αδελφόν του ως άνω επικεφαλής εις το γραφείον αντιπροέδρου της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως
  • τον αδελφόν της Υπουργού Τουρισμού εις το Υπουργείον Τουρισμού
  • την σύζυγον του γραμματέα Διαφανείας και Δικαιοσύνης, σύμβουλον εις το Υπουργείο Δικαιοσύνης
  • την σύζυγον του μόλις αποπεμφθέντος Υπουργού Ναυτιλίας υπάλληλον του υπουργείου
  • τους πέντε ανεψιούς του υπαλλήλους εις το αυτόν Υπουργείον
  • την σύζυγον του πρ. υφυπουργού Αμύνης γενικήν γραμματέαν Δημοσίας Περισουσίας του ΥπΟικ
  • την θυγατέραν της Υφυπουργού Εσωτερικών εδικήν συνεργάτιδα του Υπουργού Αμύνης
  • τον υιόν του αναπληρωτού Υπουργού Δικαιοσύνης, αρμοδίου διά θέματα Διαφθοράς (χαχα- ζητώ την υμετέραν συγγνώμην, διότι μου εξέφυγεν ο γέλως) υψηλόμισθον υπάλληλον των Ελληνικών Πετρελαίων
  • την τροφόν και "δευτέραν μητέραν" του Εκπροσώπου τύπου της Κυβερνήσεως, επικεφαλής της Εισαγγελίας Διαφθοράς, διά να ερευνήση αμερολήπτως και ακομματίστως το σκάνδαλον Νοβάρτις
  • την σύζυγον του πρ. Διευθυντού του ημετέρου Κομματικού ραδιοφώνου και νυν δημοσιογράφου της Κρατικής Τηλεοράσεως, στο Υπουργείο Εργασίας
  • τον γαμβρόν του Υπουργού Εξωτερικών υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, διά να προσέχη τον διεφθαρμένον διοκητήν της και προϊστάμενό του.
  • την σύζυγον του Σωτήρος του Έθνους και του Λαού μας προάγομεν από παστρικώς, καθαρώς και νομίμως διορισθείσαν μόνιμον εκπαιδευτικόν Πληροφορικής στα σχολειά (sic) μας εις καθηγήτριαν Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και την αποσπώμεν δικαιωματικώς εις το Μετσόβειον Πολυτεχνείον, διά να κλαίη με την ησυχία της και εις τον τόπον του εγκλήματος καθ' εκάστην πέμπτην Ιουλίου.

Ζητούμεν ταπεινώς την συγγνώμην του ζεύγους του πρ. Υπουργού Ναυτιλίας και της πρ. Υπουργού Μεταναστεύσεως, αλλά και του ζεύγους του πρ. Υπουργού Οικονομίας και Αναπτύξεως και της πρ. Υφυπουργού Εργασίας, διά την αναγκαστικήν αποπομπήν των εκ των θέσεών, άστινας δικαιωματικώς κατείχον, κατόπιν λυσσαλέας επιθέσεως που εδέχθημεν υπό του συστήματος της διαπλοκής και της οικογενειοκρατίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για διαγγελμα σκιτσο

Ημείς, όμως, λάβροι όντες κατά της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού, αναλαμβάνομεν την ευθύνην έναντι του αλανθάστου και σοφωτάτου ελληνικού λαού να αποδομήσομεν το κράτος-φέουδο που ωρισμένοι εθεώρουν τσιφλίκι των, με συνέπεια την καταστροφήν και την χρεωκοπίαν της ημετέρας πολιτείας.

Ημείς παλεύομεν, ως δυνάμεθα, διά την σωτηρίαν του τόπου.
Δεν είμεθα, δα, σαν και αυτούς.

Τουλάχιστον ημείς είμεθα καθαροί.
Ίσως τα χέρια ταύτα να υπογράφωσιν μερικούς ατύπους διορισμούς και τα μνημόνια δύο-δύο ως τους Χιώτας, αλλά τουλάχιστον... είναι καθαρά!
Οι άλλοι επί σαράκοντα έτη κατέστρεφον την χώραν.

Ή ημείς ή αυτοί (θα διορίζομεν το σόι μας)

Εκ της Εθνοσωτηρίου Κυβερνήσεως, 
ο Άτυπος Εκπρόσωπος
(διά την ακρίβειαν, ο εξάδελφος του μπατζανάκη της θυγατέρας του γείτονος της συμβίας του πρωθυπουργού)


ΥΓ.: Αν επιθυμείτε και υμείς διορισμόν, έχετε τας εξής επιλογάς:
α. Ψηφίσατέ μας, ώστε να έχετε ελπίδας καλάς επ' αυτού
β. Ισχυρισθείτε ότι ο πάππος σας επολέμει μετά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εις τα όρη, όπως αποκτήσετε κληρονομικώ δικαίω το ηθικόν πλεονέκτημα του υμετέρου διορισμού έναντι του φαύλου παρελθόντος
γ. Δώστε εις τη θυγατέραν ή τον υιόν σας την άδειαν να νυμφευθώσι όποιον Συριζαίον μετά καρέκλας επιθυμούν
δ. Καθίσατε να σας γαμήσομεν, διά να σας διορίσομεν ως συμβία ή σύντροφον.
ε. Σας διορίσομεν ή δε σας διορίσομεν,
εμείς θα σας γαμήσομεν

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Μακάρι να ήταν αλλιώς...


Σχετική εικόνα
Υπό άλλες συνθήκες, σήμερα θα ήταν μια ημέρα γιορτής για την Ελλάδα.
Τα "Μνημόνια" για τα οποία τόσος λόγος έγινε, τόσο μελάνι χύθηκε, τόσα πληκτρολόγια πήραν φωτιά, τόσοι δρόμοι μάτωσαν, αυτά τα καταραμένα τυπικώς λαμβάνουν τέλος από σήμερα.
Μια από τις πλέον δραματικές περιόδους για τη μεταπολεμική Ελλάδα τυπικώς περνά στην ιστορία.

Γιατί δε βγαίνουμε στους δρόμους να το γιορτάσουμε λοιπόν, ρε παιδιά;
Γιατί δεν ξαμολιώμαστε στις ταβέρνες και στα ξενυχτάδικα να γιορτάσουμε το θάνατο του μπαμπούλα;
Δε θα ήταν υπέροχο να γιορτάζαμε όλοι μαζί την ημέρα της απελευθέρωσής μας;

Μα απλούστατα γιατί του παραμυθιού ο δράκος ψόφησε πια.
Γιατί επιτέλους πήραν όλοι(;) οι Έλληνες χαμπάρι πως πρόκειται για ένα ακόμη επικοινωνιακό τέχνασμα της παρέας που κυβερνά τον τόπο σχεδόν τέσσερα χρόνια τώρα.
Γιατί χορτάσαμε από ψέματα, ψέματα, ψέματα από τον μεγαλύτερο ψεύτη που γνώρισε ποτέ η πολιτική σκηνή όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και διεθνώς τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια.
Γιατί πόσες φορές πια να την πατήσει κανείς με τις απάτες και τις αυταπάτες του;

Δε γιορτάζουμε σήμερα, γιατί ξέρουμε καλά όλοι μας πως σήμερα δε βγαίνουμε απ' τα μνημόνια.
Αλλά ότι απλώς αλλάζουν μορφή.
Μέχρι σήμερα μας έδιναν λεφτά με τίμημα τα μέτρα.
Από σήμερα και στο εξής, κόβονται τα λεφτά, αλλά.... συνεχίζονται τα μέτρα!
Δηλαδή δε βγαίνει η Ελλάδα απ' τα μνημόνια.
Οι... δανειστές της βγαίνουν!

Ο παμπόνηρος (ή κουτοπόνηρος;) Αλέξης των ψεμάτων, προσβλέποντας στη μέρα αυτή, για την οποία σχεδίαζε μεγαλοπρεπείς φιέστες και παράτες, πρόκαμε και υπέγραψε σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους (και ψήφισε προ-νομοθετώντας και στη Βουλή) ήδη από τον περασμένο Μάιο τα μνημονιακά μέτρα προκαταβολικά για το 2019 και το 2020, ώστε να μη φανεί ο ίδιος και η κυβέρνησή του να υπογράφουν και να ψηφίζουν μέτρα μετά τον Αύγουστο του 18.
Έτσι ώστε να γίνει πιστευτή απ' τα χάπατα η περιβόητη έξοδος απ' τα μνημόνια.

Σχετική εικόνα


Τη φιέστα του τη χάλασαν οι νεκροί στο Μάτι.
Ήταν ο αστάθμητος παράγοντας που δεν είχε υπολογίσει.
Μια του ψεύτη, δυο του ψεύτη όμως, τρεις και... του χάλασε!
Γι' αυτό και έκανε τόση προσπάθεια την πρώτη ημέρα της καταστροφής να υποβαθμίσει το γεγονός με τα γελοία εμπάργκο του στα ΜΜΕ και την αναίσχυντη προπαγάνδα του.
Ωστόσο μια τόσο μεγάλη καταστροφή δεν μπορούσε να την κρύψει πίσω απ' το δάχτυλό του.
Και σήμερα χτυπιέται που δεν μπορεί να κάνει το πανηγύρι της ψευτο-εξόδου, όπως θα ήθελε.

Τελοσπάντων, σημασία έχει ότι από σήμερα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως πολίτες την επικοινωνιακή κυβερνητική χυδαιότητα και πλύση εγκεφάλου περί δήθεν εξόδου απ' τα μνημόνια.
Ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχάσουμε για τον Τσίπρα:
πόσες φορές τον πιστέψαμε και πόσες φορές αποδείχτηκε ότι μας δούλευε
πόσες φορές τον τιμήσαμε με την εμπιστοσύνη μας και πόσες φορές την πρόδωσε
πόσες φορές στηριχτήκαμε πάνω του και πόσες γκρεμιστήκαμε.

Τώρα γιατί να τον πιστέψουμε;
Τι άλλαξε;
Όλα είναι ίδια, όπως η αλαζονεία του, το ψέμα του, η ανικανότητά του, η απάτη του.
Μόνον εμείς πρέπει να αλλάξουμε.
Να πάψουμε να είμαστε χρήσιμοι ηλίθιοι, βολικά θύματα των αποδεδειγμένα απατεώνων.

Αποτέλεσμα εικόνας για καθαρη εξοδος απο τα μνημονια

Μακάρι να ήταν αλλιώς σήμερα τα πράγματα
και να γιορτάζαμε πράγματι το τέλος των μνημονίων.

Δυστυχώς όμως έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, πρέπει να ελπίσουμε απλώς πως θα ζούμε το 2060 που τελειώνουν οι υπογεγραμμένες υποχρεώσεις μας για μέτρα, πλεονάσματα, ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις, δημόσια περιουσία κλπ...

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Ο ραψωδός με το "μαράζι δίχως αφορμή"


Αποτέλεσμα εικόνας για μαλαματενια λογια
Σήμερα πέθανε άλλος ένας της γενιάς των σπουδαίων.
(λέω πέθανε και όχι "έσβησε, πήγε ταξείδι, κοιμήθηκε" και άλλα τέτοια γραφικά. Οι άνθρωποι δεν ξυπνούν και κοιμούνται. Γεννιούνται και πεθαίνουν απλώς)
Πέθανε ένα εκλεκτό μέλος του Χρυσού Γένους των Ελλήνων του εικοστού αιώνος, ένα απ' τα τελευταία απομεινάρια που θυμίζουν πως εδώ κάποτε είχαμε πολιτισμό, γράμματα, τέχνες, αξίες δικές μας και όχι πιθηκισμούς των δυτικών.

Πέθανε ένας εκφραστής μιας τέχνης, ενός πολιτισμού με τις ρίζες τους στον αρχαιοελληνικό, την καρδιά τους στον βυζαντινό και το μυαλό τους στον δυτικό πολιτισμό.
Αυτό που είναι διαχρονικά η Ελλάδα δηλαδή.

Ο Μάνος Ελευθερίου υπήρξε μια απ' αυτές τις φωνές της Ελλάδας που αξίζει κανείς να αγαπήσει.
Της βαθειάς Ελλάδας.

Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα σύγχρονο ραψωδό, ο οποίος ιδιαίτερα σε κάποιες ξεχωριστές στιχουργικές στιγμές του ενδύθηκε ομηρικό μανδύα και εξιστόρησε τα πάθη του Ελληνισμού.

Ξεχωρίζω δύο ύμνους που έχει γράψει.

Τον έναν θα τον έλεγα τη σύγχρονη "Ιλιάδα" μας.
Και τον άλλο τη σύγχρονη "Οδύσσειά" μας.

Το γιατί μπορείτε να το σκεφτείτε και μόνοι σας διαβάζοντας τους εκπληκτικούς στίχους που ακολουθούν (αν και θα πρότεινα να τα ακούσετε συνοδείᾳ της μουσικής του μελωδού Γιάννη Μαρκόπουλου)

Μαλαματένια Λόγια 
(η ιστορία του ελληνισμού με λίγα λόγια: απ' τη χαμένη γενιά της Τροίας, το μαράζι δίχως αφορμή και την φλόγα που δεν τρέμει... ως τα χρόνια που γύρισε καπάκι η ζωή, ώστε να παίζουν στα υπόγεια οι αργυραμοιβοί ζάρια τους αιώνες)



Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι σου μάθαινε το αύριο και το χθες μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη με του καιρού δεμένος τις κλωστές Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία που στράγγιξες χαμένα μια γενιά καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι απ' του καιρού την άγρια πληρωμή στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει και το μαράζι δίχως αφορμή Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά κι απ' το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει ένα σκυλί τη νύχτα που διψά γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη παραμιλούν στην ακροθαλασσιά Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή πώς έγινε με τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες και ξημερώνοντας μέρα κακή τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες με πήραν και με βάλαν σε κλουβί και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής περνούσα τα δικά σου δικαστήρια αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια και σαν κακούργο να με τιμωρείς



Τα λόγια και τα χρόνια
(η ιστορία ενός σύγχρονου Οδυσσέα που πολεμά το αντίξοο πεπρωμένο που όμως... επέλεξε έχοντας το κακό στ' όνομά του κεντημένο, με μαύρα πουλιά να του δείχνουνε το δρόμο)



Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα και τους καημούς που σκέπασε καπνός η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια και σε χαμένους κήπους του Θεού κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια εκεί που πρώτα ήσουνα παντού και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια Η μοίρα κι ο καιρός το `χαν ορίσει στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει αυτός που δεν εγνώρισε γενιά και του καημού την πόρτα να χτυπήσει και του καημού την πόρτα να χτυπήσει και του καημού την πόρτα να χτυπήσει Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω με τους ανθρώπους που `δαν το κακό και το `χουν στ' όνομά τους κεντημένο Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο, σημάδι μυστικό και ριζικό πως ξέφυγε απ' τον Άδη κι απ' τον κόσμο Η μοίρα κι ο καιρός...



ΥΓ.1: Από καιρό ήθελα να κάνω αυτήν την ανάρτηση με αυτά τα δυο τραγούδια-ύμνους και σταθμούς για μένα και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της αισθητικής μου και ανησυχούσα μήπως με προλάβει ο θάνατος του μεγάλου μας ποιητού. Δυστυχώς, γι' άλλη μια φορά καθυστέρησα.
Ελπίζω να προλάβω με τον Μίκη, τουλάχιστον...


ΥΓ.2: Ανέβασα τους λογοκριμένους στίχους, διότι τους βρίσκω πιο δυνατούς ακόμη κι από τους αλογόκριτους. Η προσπάθεια του ποιητού να αντικαταστήσει τις συγκεκριμένες αναφορές με αφηρημένες, κατέστησε τους στίχους του αιώνιους.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Μια ερώτηση προς τους εναπομείναντες υποστηρικτές του Τσίπρα


Αποτέλεσμα εικόνας για ψηφοφοροι συριζα
Έχω μια ερώτηση προς αυτούς που ακόμη και σήμερα στηρίζουν τον Τσίπρα.
Ένα ερώτημα που δεν είναι απαραίτητο να το απαντήσουν σε μένα (σιγά μην το κάνουν άλλωστε σ' εμένα τον πουλημένο) αλλά στον εαυτό τους.

Λοιπόν, παιδιά, οι περισσότεροι από σας από το 2010 έως το 2015 παλέψατε για την κατάργηση των μνημονίων, γεμίσατε τις πλατείες, κατεβήκατε σε απεργίες, τσακωθήκατε με φίλους και συγγενείς και, όταν έγινε το δημοψήφισμα, στηρίξατε με πάθος το Όχι.
Όταν ο Τσίπρας το γύρισε στο Ναι, τον κατηγορούσατε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, με πιο συνήθη αυτόν του "προδότη" που "ξεπούλησε το Όχι του λαού".
Το τι έλεγε το στόμα σας τότε... δε λέγεται!
(θυμάμαι πολύ καλά τι είχα ακούσει και εδώ μέσα αλλά και εκεί έξω, όταν εκείνες τις μέρες εξηγούσα γιατί καλώς υπέγραψε στη Σύνοδο Κορυφής εφόσον δεν υπήρχε άλλος δρόμος- Σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς που τότε μιλούσαν για "προδότες και πουλημένους", βλέπω ότι και πάλι στηρίζουν... Τσίπρα!)

Από μια στιγμή, ωστόσο, και έπειτα, αρχίσατε να.... στρίβετε!
Και αφήσατε στην άκρη τα αναθέματα και αρχίσατε δειλά-δειλά να στηρίζετε και πάλι Τσίπρα- τονίζοντας βέβαια πως δεν του το συγχωρείτε αυτό που σας έκανε στο δημοψήφισμα. Όμως, μπρος στο να ξαναπάρει την εξουσία η ΝΔ, ταχτήκατε και πάλι στο πλευρό του Τσίπρα.

Και ρωτώ εγώ: μα είναι δυνατόν να στηρίζετε και να ψηφίσετε κάποιον που τον λέτε προδότη;

Κάτι δεν πάει καλά εδώ!

Δεν μπορεί να εξηγηθεί...

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα ναι σε ολα

Δύο ενδεχόμενα υπάρχουν.

Το πρώτο:
Τελικά δεν είναι "προδότης του λαού που έκανε το όχι ναι" και άρα αναγνωρίζετε την αναγκαιότητα των μνημονίων- οπότε παραδέχεστε και πως όσα πιστεύατε(με) και λέγατε(με) απ' το 2010 έως το 2015 ήταν χαζομάρες. Τότε πρέπει να παραδεχθείτε πως  τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αδίκως προδότες τους ανεβάζατε(με) και πουλημένους τους κατεβάζατε(με) που το 2010-11 αντιλήφθηκαν την αναγκαιότητα των μνημονίων και δεν επέτρεψαν στη χώρα -παράλληλα με τη χρεωκοπία της- να ερημοποιηθεί με μια ενδεχόμενη έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διασώζοντας όσο γινόταν το βιοτικό μας επίπεδο, που έτσι κι αλλιώς θα επλήττετο λόγω της πτώχευσης.

Σ' αυτήν την περίπτωση παραδέχεστε (όπως έκανα κι εγώ τον Ιούνιο του 15) πως την περίοδο 2010-15 παρασυρθήκατε από την "αντιμνημονιακή" προπαγάνδα του Σύριζα, των Καμμένων κλπ και υποστηρίξατε πλήθος ανυπόστατων θεωριών και σχεδίων που εκπορεύονταν από περίεργους κύκλους της αριστεράς ή και της "αντιμνημονιακής" δεξιάς, όποιους σκοπούς κι αν είχαν όλοι αυτοί (είτε την κατάληψη της εξουσίας μέσω εξαπάτησης είτε κάτι άλλο).
Θέλει γενναιότητα η παραδοχή αυτή.
Γιατί, αν στηρίζετε τον Τσίπρα, τότε λογικά δεν τον θεωρείτε "προδότη" (ποιος άλλωστε εχέφρων άνθρωπος στηρίζει/ψηφίζει κάποιον που θεωρεί προδότη;), και άρα αυτομάτως παραδέχεστε τα παραπάνω.

Τα οποία βέβαια οδηγούν -εκτός των άλλων- στην παραδοχή ότι μιλάμε για ψεύτη πρώτου μεγέθους, τέτοιον που δεν έχει ξαναβγάλει η χώρα μας, αφού κάνει τα ακριβώς -μα ακριβώς!- αντίθετα με αυτά που ευαγγελιζόταν πριν πάρει την εξουσία.
Άρα παραδέχεστε πως υποστηρίζετε έναν αναξιοπρεπή, ξεδιάντροπο ψεύτη!

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζαιοιΑποτέλεσμα εικόνας για προγραμμα θεσσαλονικης


Τώρα βέβαια υπάρχει και το δεύτερο ενδεχόμενο:
Να μην παραδέχεστε τα παραπάνω (σ.σ. ότι τα μνημόνια ήταν αναγκαίο κακό και ότι όσα μας τσαμπούναγε η αντιμνημονιακή αριστερά και δεξιά ήταν μαλακίες στο τετράγωνο) και να θεωρείτε πράγματι τον Τσίπρα πουλημένο που πρόδωσε το γενναίο Όχι και το έκανε Ναι και παρ' όλα αυτά -για όποιον λόγο κι αν το κάνετε- να συνεχίζετε να τον στηρίζετε (έστω και ως το λιγότερο κακό σε σχέση με τη Νδ/Πασόκ).
Σ' αυτήν την περίπτωση, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια της ψηλά, καθώς παραδέχεστε ότι στηρίζετε (ακόμη και ως "λιγότερο κακό") έναν... "προδότη"!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζαιοι

Καταλαβαίνετε πως αυτό δεν είναι λογικό.
Ή παραδέχεστε πως το 2010-15 λέγαμε μαλακίες που μας υπαγόρευε η αντιμνημονιακή προπαγάνδα, τώρα το καταλάβετε και στηρίζετε Τσίπρα (ο οποίος ήταν ο βασικός μοχλός της προπαγάνδας αυτής).
Βέβαια στην περίπτωση αυτή ισχύει το παράδοξο ότι παραδέχεστε πως στηρίζετε αυτόν που είναι ο βασικός υπεύθυνος για το ψέμα που φάγατε τόσα χρόνια, αλλά και για τον κίνδυνο στον οποίο παραδέχεστε πλέον πως βρέθηκε η χώρα το καλοκαίρι του 2015!
Είναι κομματάκι παράδοξο, λοιπόν, να στηρίζει κανείς κάποιον, ο οποίος παραδέχεται ότι τον εξαπάτησε επί μακρόν και έπαιξε την τύχη της χώρας στο ζάρι.

Οπότε αγαπητοί μου φίλοι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στηρίζετε ακόμη τον Τσίπρα ή προτίθεστε να τον ψηφίσετε (έστω και ως το "λιγότερο κακό" σε σχέση με το Πασόκ/Νδ) έχετε φτάσει στα εξής παράδοξα ενδεχόμενα:
α) είτε, ΜΗ παραδεχόμενοι την αναγκαιότητα των μνημονίων, ψηφίζετε αυτόν που παραδέχεστε ότι σας πρόδωσε και σας πούλησε εν μία νυκτί χωρίς κανένα ενδοιασμό (και συνεχίζει αναίσχυντα τα "ναι σε όλα", ενώ πουλάει ευρωπαϊσμό)
β) είτε, παραδεχόμενοι την αναγκαιότητα των μνημονίων, ψηφίζετε αυτόν που παραδέχεστε ότι σας εξαπατούσε ξεδιάντροπα και επικίνδυνα επί 5 χρόνια (σύνδρομο της Στοκχόλμης)

Δε λέω να μην τον στηρίξετε αφού το τραβάει η ψυχούλα σας.
Αλλά τουλάχιστον να παραδεχτείτε τα δεδομένα της στήριξής σας.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Τελικά πόση δημοκρατία μπορούμε να αντέξουμε;


Αποτέλεσμα εικόνας για αντεχεται η δημοκρατια
Στην Ιταλία ο κόσμος (καλώς ή κακώς) ψήφισε, όπως ψήφισε.
Και από την ετυμηγορία του προέκυψε πλειοψηφία της συνεργασίας του "Κινήματος των 5 αστέρων" και της "Λέγκας του Βορρά".
Τα δύο αυτά κόμματα τάσσονται υπέρ της αναθεώρησης ή και εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και ίσως και από την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, λοιπόν, στην Ιταλία (έχοντας βέβαια αυτό το δικαίωμα από το Σύνταγμα) αφαίρεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τα συγκεκριμένα εκλεγμένα κόμματα και μόνος του την παρέδωσε σ' έναν τεχνοκράτη, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, χωρίς τη στήριξη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Και από τότε έχει ξεσπάσει μια έντονη συζήτηση για τα όρια της Δημοκρατίας, το ρόλο των πολιτών, το ρόλο των διεθνών οργανισμών, των αγορών, αλλά και τη συμβατότητα των αποφάσεων των πολιτών με τις εξωτερικές πραγματικές συνθήκες.

Τόσα χρόνια δεν προέκυπταν τέτοιου είδους προβλήματα για τον απλούστατο λόγο ότι οι πολίτες περνούσαν καλά και επομένως ψήφιζαν κυβερνήσεις οι οποίες ήταν λίγο-πολύ συμβατές με το παγκόσμιο σύστημα και τη διεθνή πραγματικότητα. Οπότε η δημοκρατία φαινόταν αυτονόητη και συμβατή με τη διεθνή κατάσταση. Και όλα καλά κι όλα ωραία...
Από την ώρα όμως που η... "δουλειά στράβωσε" (σ.σ. Κρίση) και οι πολίτες άρχισαν να ψηφίζουν (καλώς ή κακώς) "αντισυστημικά" (εντάξει, αυτό ας μη το σχολιάσουμε- τουλάχιστον εμείς οι Έλληνες), άρχισε να τίθεται υπό αίρεση το δικαίωμα των πολιτών να καθορίζουν τη μοίρα της χώρας τους, όταν η απόφασή τους είναι ασύμβατη με τις ανάγκες των αγορών και τη διεθνή πραγματικότητα.

Το ζήτημα προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, λόγω μιας συζήτησης που αρνούμαστε να κάνουμε θεωρώντας την ίσως "ταμπού".
Θεωρούμε πράγματι ότι η Δημοκρατία είναι αυτονόητα το καλύτερο πολίτευμα;

Πρέπει να απαντήσουμε λαμβάνοντας φυσικά υπ' όψιν ότι πολλές φορές θα ισχύει η βούληση της πλειοψηφίας η οποία δύναται να είναι τελείως αντίθετη με τις δικές μας αξίες, τα συμφέροντά και την ιδεολογία μας.
Δηλαδή ό,τι και αν επιλέξει ο λαός, να γίνεται πάντοτε σεβαστό;
Ακόμη κι αν αυτό είναι η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία, η Λεπέν στη Γαλλία ή π.χ. η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα;

Αν θεωρούμε τη Δημοκρατία αυτονόητα το σωστό πολίτευμα, τότε πρέπει να σεβόμαστε και τη θέληση του λαού σε κάθε περίπτωση.
Ακόμη κι όταν η απόφασή του φαίνεται εξωφρενική στα μάτια μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για αντεχεται η δημοκρατια

Κι ύστερα τίθεται το ερώτημα: ο λαός έχει πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν έχει καταφανώς άδικο;
Δικαιούται να έχει άδικο και να ψηφίζει εν πλήρει ανοησία;
Δικαιούται να πάρει αποφάσεις οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν μια χώρα στην καταστροφή;
Κι αν δε δικαιούται, ποιος είναι αυτός που δικαιούται να του αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα;
Όταν η απόφαση ενός λαού αντιβαίνει στις απαιτήσεις της πραγματικότητας, τότε τι πρέπει να γίνεται σεβαστό;
Σε τέτοιες περιπτώσεις, τι μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερο;
Το δημοκρατικό δικαίωμα ή η ανησυχία για την υπόσταση μιας χώρας;

Στις μέρες μας, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα "ταμπού" και να αναρωτηθούμε ξανά για όλα αυτά (για τα οποία αδογμάτιστα αναρωτιούνταν και όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι της αρχαιότητας) και να δώσουμε ειλικρινείς απαντήσεις.

Αν η απάντησή μας είναι ότι ο λαός σε κάθε περίπτωση δικαιούται να παίρνει δημοκρατικά τις αποφάσεις για το μέλλον του και να υφίσταται τις συνέπειές τους ως "νοικοκύρης στον τόπο του", όπως λέμε, τότε σίγουρα η όποια παρέμβαση/ παρεμπόδιση της έκφρασης της λαϊκής βούλησης είναι απαράδεκτη και πρέπει να αφεθεί η κάθε χώρα να κυβερνηθεί από όποιον πολιτικό φορέα και με όποιον τρόπο γουστάρει ο λαός της.
Είτε αυτός είναι δεξιός είτε αριστερός είτε φιλοευρωπαίος είτε ανιτευρωπαίος είτε ρατσιστής είτε αντιρατσιστής είτε εθνικιστής είτε διεθνιστής.
Πρέπει να έχουμε στο νου μας όμως ότι σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ανεχθούμε και μια πιθανότητα ανάληψης της διακυβέρνησης από πλήρως αντίθετους με εμάς πολιτικούς σχηματισμούς. Λόγου χάρη, να ψηφίσει κάποια στιγμή ο ελληνικός λαός τη Χρυσή Αυγή και να αναλάβει εκείνη τη διακυβέρνηση.
(επίτηδες βάζω το ακραίο σενάριο, διότι αν συμφωνούμε με κάποια άποψη, τότε συμφωνούμε και με την ακραία συνέπεια της θέσης μας, όπως σοφά δίδασκε ο Σωκράτης).
Δηλαδή αν συμφωνούμε με το "πάση θυσία" δημοκρατικό δικαίωμα, τότε αποδεχόμαστε και την ακραία συνέπεια της θέσης αυτής (ανάληψη εξουσίας από τον οποιονδήποτε).

Σχετική εικόνα

Αν, όμως, η απάντησή μας είναι ότι ο λαός δεν είναι και τόσο σοφός, οπότε, στην περίπτωση που παρασυρθεί και πάρει μια απόφαση ολότελα λανθασμένη, θα πρέπει να υπάρχουν "δικλείδες ασφαλείας" του συστήματος, οι οποίες θα δύνανται να παρεμποδίζουν την εφαρμογή της όποιας επικίνδυνης ίσως απόφασης, τότε θα πρέπει και πάλι να είμαστε ειλικρινείς και να αποδεχθούμε ότι η δημοκρατία δεν είναι πανάκεια και ότι υπάρχουν υπέρτερες αυτής αξίες.
Και σ' αυτήν την περίπτωση όμως πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να δεχθούμε την ακραία συνέπεια της θέσης μας.
Δηλαδή, να ψηφίσουμε πλειοψηφικά ένα κόμμα και η ψήφος μας να ακυρωθεί από κάποιον θεσμό (Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Άρειο Πάγο κλπ.) ως επικίνδυνη, σύμφωνα με τη δική του κρίση, για την υπόσταση της χώρας- όπως καλή ώρα έκανε ο Ιταλός ΠτΔ προχθές.
Αυτό βέβαια σημαίνει ότι αφενός μεν θα παρεμποδιστούν κόμματα  σαν τη Λέγκα του Βορρά, την Λεπέν, τη Χρυσή Αυγή να πάρουν την εξουσία (για να μη γίνει ό,τι έγινε με τη μεσοπολεμική Γερμανία), αφετέρου δε μπορεί να παρεμποδιστούν και άλλες επιλογές μας οι οποίες απλώς δε θα συμπίπτουν με τη βούληση των ιερατείων (brexit, αντιμνημόνια, Καταλωνία κλπ).
Ή μπορεί να πάει και παραπέρα το θέμα, σε παρεμπόδιση δηλαδή ιδεολογικών επιλογών: π.χ. θα μπορούσε να παρεμποδιστεί η άνοδος του Πασοκ το 81 στην εξουσία ή του Σύριζα το 15.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελούσε και η παρεμπόδιση του ΕΑΜ το 44-45 που φαινόταν να έχει πλειοψηφικό ρεύμα, αλλά παρεμποδίστηκε (μάλλον ευτυχώς, αν κρίνουμε από τον υπόλοιπο "υπαρκτό σοσιαλισμό") με αντιδημοκρατικά μέσα (σίγουρα δυστυχώς, διότι έγινε εμφύλιος).
Έτσι όμως, απ' την άλλη, παρεμποδίζονται καταστροφικές επιλογές οι οποίες υπονομεύουν το παρόν και το μέλλον μιας χώρας (π.χ. Σύριζα 2015 ή βασιλικός Γούναρης αντί Βενιζέλου το 1920) ή μπορούν να αποβούν μοιραίες για τον πλανήτη ολόκληρο (π.χ. Χίτλερ το 33 ή ίσως Τραμπ σήμερα).

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοψηφισμα 2015

Τα διλήμματα είναι πραγματικά και μεγάλα και δεν έχουν εύκολες απαντήσεις.
Σκέφτεται κανείς: τι θα γινόταν αν ο ΠτΔ της Γερμανίας εμπόδιζε την ανάληψη της εξουσίας απ' τον Χίτλερ ως πρώτο κόμμα το 33;
Θα αντιμετωπιζόταν ο αντιδημοκρατικός κίνδυνος (Χίτλερ, ναζισμός) από μια αντιδημοκρατική απόφαση (πραξικοπηματική άρνηση παράδοσης της εξουσίας στον βάσει πλειοψηφίας πρώτο);
Ή μήπως αυτό θα ισχυροποιούσε κι άλλο τον Χίτλερ;
Ή κι αν γινόταν αυτό, τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί από αυτό που τελικά συνέβη;


Και τελικά η αντιδημοκρατική παρεμπόδιση των επικίνδυνων ή αντιδημοκρατικών επιλογών του λαού προστατεύει τη δημοκρατία και το λαό ή τον θυμώνει και τον ριζοσπαστικοποιεί περισσότερο, ωθώντας τον έτι περισσότερο στον εξτρεμισμό;
Είναι μήπως μια επιλογή που ίσως δεν έχει να χάσει τίποτα, αφού έτσι κι αλλιώς ο κίνδυνος είναι τεράστιος, άρα αξίζει να πάρει κανείς το ρίσκο;
Μήπως είναι μια απλή κοτρόνα που μάταια προσπαθεί να σταματήσει έναν αναπόφευκτο ορμητικό χείμαρρο;
Μήπως όμως είναι και αποτελεσματική και μας γλιτώνει από πραγματικά τεράστιους κινδύνους, ακόμη κι αν θυσιάζεται το δημοκρατικό δικαίωμα του λαού να ορίζει τη μοίρα του;

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοψηφισμα 2015

Έχουμε αναρωτηθεί για όλα αυτά;
Έχουμε αναρωτηθεί τελικά αν μπορούμε να αντέξουμε τη δημοκρατία;
Ή έστω πόση δημοκρατία μπορούμε να αντέξουμε;
Έχουμε αναρωτηθεί αν υπάρχει άλλος, καλύτερος δρόμος;
Και, αν ναι, ποιος είναι αυτός και πώς θα μπορούσε πράγματι να διασφαλίσει καλύτερους όρους ζωής από μια -έστω και με αδυναμίες- δημοκρατία;

Ή μήπως ορκιζόμαστε στη δημοκρατία, έχοντας απλώς την εντύπωση ότι πάντοτε θα κυριαρχεί μια πλειοψηφική άποψη είτε σύμφωνη με τη δική μας είτε τουλάχιστον όχι τελείως αντίθετη με αυτήν;

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

#Je Suis Kemalista! (μην τυχόν με πουν φασίστα)

Αποτέλεσμα εικόνας για μπουταρης κεμαλ
Βγαίνει ο Δήμαρχος μιας πόλης που κατοικείται ως επί το πλείστον από πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία και κάνει την πιο κατάπτυστη πράξη που θα μπορούσε να κάνει άνθρωπος: προσέβαλε με λόγια και με έργα τους νεκρούς παππούδες των δημοτών.
Η δήλωση: "δε δίνω ούτε σκατό (κοινώς "χέστηκα") για τους Έλληνες που έσφαξε ο Κεμάλ" κανονικά από μόνη της έπρεπε να αρκεί για να ξεσηκωθούν απέναντί του όλοι οι πολίτες αλλά και οι θεσμικοί παράγοντες της πόλης του- και όχι μόνο.
Η προσβολή των νεκρών προγόνων είναι ένα από τα χειρότερα αμαρτήματα που μπορεί να διαπράξει κάποιος.

Και θα 'λεγε κάποιος καλοπροαίρετος "ε, εντάξει, μπορεί εν τη ρύμη του λόγου να είπε μια κουβέντα παραπάνω που να μην την εννοούσε" (αν και δε νομίζω πως κανείς από σας θα έλεγε αυτήν την ατάκα έστω και κατά λάθος).
Ωραία, λέω, ας είμαστε καλοπροαίρετοι.
Μπορεί να του ξέφυγε και να μην είναι πράγματι λάτρης του Κεμάλ.

Αλλά μετά θυμάμαι ότι ο ίδιος άνθρωπος είναι που 'χει προτείνει τη μετονομασία κεντρικής λεωφόρου (της "Αποστόλου Παύλου") της Θεσσαλονίκης σε... "λεωφόρο Κεμάλ Ατατούρκ"!
Και ο ίδιος ο οποίος αγωνίζεται να ανοίξει το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη ως μουσείο!


Αποτέλεσμα εικόνας για γενοκτονια ποντιων
Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού
Άλλη φορά, πάλι, είχε κάνει τη δήλωση (επ' αφορμή των απόψεών του για το "μουσείο") που εξέφραζε το θαυμασμό του για τον Κεμάλ και μας καλούσε να μην ξεχνάμε πως ο "μεγάλος ηγέτης Κεμάλ" γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (οπότε προφανώς πρέπει να... τιμάμε τη μνήμη του).

Και να 'ταν μόνο αυτό;
Προ μηνών και με τη "διαπραγμάτευση" με τα Σκόπια να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, μιλώντας σε ξένους δημοσιογράφους πρότεινε "η επόμενη συνάντηση των δύο πρωθυπουργών, Ελλάδας και «Μακεδονίας», να διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη"!
Δηλαδή ο ίδιος ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, της πρωτεύουσας της Μακεδονίας μας, την μόνης αληθινής Μακεδονίας -σκέτο- αποκαλεί τη γείτονα με την οποία έχουμε εθνική διένεξη δεκαετιών με την ονομασία που εκείνη διεκδικεί!
Κάτι που φυσικά λειτουργεί και ως ένα επιπλέον επικοινωνιακό-διαπραγματευτικό ατού της αντίπαλης πλευράς.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρότεινε κιόλας να μετονομάσουμε εμείς το... αεροδρόμιο "Μακεδονία" της Θεσσαλονίκης σε κάτι άλλο, για να μην... μπερδεύονται οι τουρίστες και νομίζουν ότι βρίσκονται στα... Σκόπια!

Με λίγα λόγια, ο περί ου ο λόγος Δήμαρχος έχει προκαλέσει επανειλημμένα με -όχι απλώς κατάπτυστες, όχι απλώς καταδικαστέες, αλλά- χυδαίες, χυδαιότατες δηλώσεις, αντίθετες πάντοτε στις εθνικές θέσεις και διεκδικήσεις.

Ο υμνητής του μεγαλύτερου σφαγέα που γνώρισε ο ελληνισμός στη μακραίωνη ιστορία του (Κεμάλ), υπεύθυνου για τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του (Μικρασιατική Καταστροφή, Γενοκτονία Ποντίων και ξεριζωμός του "ενός απ' τα δύο πόδια της Ελλάδας) δεν αντιμετώπισε ουδεμία αντίδραση από το δημοτικό συμβούλιο, από την πλειοψηφούσα παράταξη, που σε οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο θα είχε αποσύρει την εμπιστοσύνη της προς τον χυδαίο δήμαρχο.
Ένα από όλα αυτά που έχει πει, επαρκεί ως λόγος καθαίρεσής του.
Πόσο μάλλον όλα αυτά μαζί.

Δείχνουν έναν άνθρωπο με βαθύ ανθελληνικό αίσθημα ("ντρέπομαι που γεννήθηκα Έλληνας", δήλωσε άλλοτε), ενώ δημιουργούν εύλογες υποψίες ότι οι απόψεις του δεν είναι και τόσο αθώες, αλλά εκπορεύονται από συμφέρον ή και διατεταγμένη υπηρεσία ενάντια στα εθνικά συμφέροντα.
Αλλά, τελοσπάντων, το θέμα δεν είναι να κάνουμε δίκη προθέσεων- δεν θα το βρούμε ποτέ άλλωστε αυτό ούτε και αποδεικνύεται.


Αποτέλεσμα εικόνας για καταστροφή της σμύρνης
Η καταστροφή της Σμύρνης

Ωστόσο, η παράθεση των παραπάνω δηλώσεων και γεγονότων (που είναι μόνο ένα μικρό δείγμα χυδαιότητας από τα πεπραγμένα του Δημάρχου της ντροπής) αποσκοπεί στην ανάδειξη μιας αλήθειας που η φιλελέδικη και αριστερούλικη προπαγάνδα επιχειρεί να συσκοτίσει: ότι δηλαδή όσοι αντιδρούμε στην αντεθνική χυδαιότητα του Μπουτάρη δεν είμαστε ούτε φασίστες ούτε χρυσαυγίτες.

Κι ότι δε θα απολογηθούμε εμείς που σεβόμαστε τους προγόνους μας και αγαπάμε την πατρίδα μας, αλλά αυτοί που αγαπούν και σέβονται κάθε αντίπαλο της πατρίδας και μισούν καθετί που τους θυμίζει Ελλάδα.
Αυτοί που ξερνάνε με τη φουστανέλα, αλλά εκσπερματώνουν με το φέσι.
Αυτοί που ονειρεύονταν πάντοτε μια "αυτοδιατιθέμενη Μακεδονία" και έναν "Μακεδονικό λαό", ενεργώντας πάντοτε ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα.
Αυτοί που δήλωναν αυτάρεσκα στις κομματικές εφημερίδες τους πως "όχι μόνο δε λυπήθηκαν με τη μικρασιατική καταστροφή, μα και την επιδιώξανε (!!!) κιόλας".

Αυτοί δε θα μας κάνουν μαθήματα αντίθεσης στο φασισμό (και ουχί "αντιφασισμού").
Γιατί αυτοί είναι υμνητές ενός από τους μεγαλύτερους σφαγείς στην ιστορία της ανθρωπότητας!
Όταν μάλιστα ο ίδιος ο Χίτλερ δήλωνε τον Απρίλιο του 1939 για το είδωλό τους, τον Κεμάλ: "ο Mussolini ήταν ο πρώτος του μαθητής κι εγώ [ο Χίτλερ] είμαι ο δεύτερος μαθητής του”.
Πάντως, τους χρυσαυγίτες που κατά καιρούς είτε ευθαρσώς είτε μέσες-άκρες δηλώνουν το θαυμασμό για το "μεγάλο ηγέτη Αδόλφο" τους κράζουμε.
Οι σημερινοί, λοιπόν, υμνητές του Χίτλερ είναι ναζιστές.

Οι σημερινοί υμνητές του Κεμάλ τι είναι;

  • α. προοδευτικοί;
  • β. αντιφασίστες;
  • γ. διεθνιστές;
  • δ. καραφασισταριά του κερατά;

(διαλέγετε και παίρνετε)

Αποτέλεσμα εικόνας για μπουταρης κεμαλ
Ο δάσκαλος και ο... μαθητής!

Και για να τελειώνουμε, για την επίθεση στον Μπουτάρη έχω να πω στο εξής.
Μεγαλύτερος υπεύθυνος είναι το πολιτικό σύστημα (και σε αυτοδιοικητικό αλλά και σε κεντρικό επίπεδο) που δεν έπραξε τα δέοντα μετά τις επανειλημμένες χυδαίες προκλήσεις του κεμαλιστή Δημάρχου.
Αν με θεσμικό και δημοκρατικό τρόπο είχε βάλει (ή μάλλον... βγάλει) στη θέση του τον Μπουτάρη, τότε δε θα γινόταν τίποτα προχθές.

Αλλά η πλήρης αδιαφορία του πολιτικού συστήματος, ως είθισται, οδηγεί σε λαϊκή οργή, η οποία όταν ξεσπάσει πολλές φορές παίρνει διαστάσεις ανυπολόγιστες.
Μέσα στο πλήθος που δικαίως καλούσε τον Μπουτάρη να ξεκουμπιστεί να φύγει από την τελετή μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, ήταν δυστυχώς αναπόφευκτο να βρεθούν και 5-6 τραμπούκοι οι οποίοι θα ασκούσαν βία εναντίον του.
Και με την ψυχολογία της μάζας (όπως είθισται σε κάθε μάζωξη οποιασδήποτε μορφής και προσανατολισμού), παρασύρθηκαν και κάμποσοι άλλοι και ενέδωσαν στην τραμπούκικη συμπεριφορά.
(και οι Συριζαίοι μη μας τρελαίνουν με τη... Χριστομάθεια, διότι μετά τα όσα έκαναν το 2010-12 είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να ομιλούν περί βίας και τραμπουκισμού)

Η Δικαιοσύνη καλώς πράττει και τους διώκει διότι διέπραξαν βαρύ αδίκημα, ως φυσικοί αυτουργοί.
Οι ηθικοί αυτουργοί όμως είναι όλοι αυτοί οι λακέδες της τοπικής και κεντρικής εξουσίας οι οποίοι πλειοδοτούν σε αδιαφορία -στην καλύτερη περίπτωση- για τα εθνικά θέματα ή σε αντεθνική διατεταγμένη υπηρεσία -στη χειρότερη.

Όταν δεν πράττει αυτός που πρέπει να πράξει και με τον τρόπο που πρέπει να πράξει...
...τότε αναλαμβάνει να πράξει εκείνος που δεν πρέπει να πράξει και με τον τρόπο που δεν πρέπει να πράξει.

Πάντως, δεν πρόκειται να περάσει το κλασικό συζριζαίικο κολπάκι του διχασμού.
Ο ελληνικός λαός δε χωρίζεται σε Μπουτάρηδες και σε Χρυσαυγίτες.
Σε Κεμαλιστές και Χιτλερικούς.
Η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού είναι δημοκράτες, με ελεύθερο πνεύμα, με πατριωτικό φρόνημα και με έναν εγωισμό που κανένας Τσιπρο-Μπουταραίος δε θα καταφέρει να κάμψει.
Η προσήλωση στην ιδέα του έθνους και στην προκοπή του μέσα από παντός είδους εθνικές νίκες είναι αυτονόητη και αδιαπραγμάτευτη.

Ούτε Ψωμιάδη ούτε Μπουτάρη!
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου απεχθούς νομίσματος.
Να αναλάβει τη διοίκηση της δεύτερης τη τάξει ελληνικής πόλης ένας φυσιολογικός άνθρωπος που θα εκφράζει φυσιολογικές ιδέες. Τίποτε άλλο. 

Κι αυτό να συμβεί και στη χώρα μας εν γένει σε κεντρικό πολιτικό-κυβερνητικό επίπεδο.
Ούτε ολοκληρωτικοί αδίστακτοι απάτριδες ούτε ξιπασμένοι αντικοινωνικοί φιλελέδες.
Ούτε ο... συνδυασμός τους!

Να έρθουν κανονικοί άνθρωποι που να εμφορούνται από τις αυτονόητες αξίες:
Δημοκρατία, Ελευθερία, Πατρίδα, Παράδοση, Όραμα, Αξιοσύνη, Πρόοδος, Παιδεία, Αξιοκρατία, Υπερηφάνεια, Αξιοπρέπεια, Ισονομία, Δικαιοσύνη.


Αποτέλεσμα εικόνας για βενιζέλος ελευθέριος συνθηκη σεβρων