Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Τι θα δουν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος...



Οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος θα διαπιστώσουν πως η ανθρωπότητα του 21ου αιώνα, αντί να κυνηγά μια καλύτερη ζωή, κυνηγούσε pokemon στο δρόμο...







Ή.. "εμπρός να πάμε πίσω", που σοφά έλεγε και μια τηλεοπτική ψυχή...
Είναι η μοναδική λύση.
Πίσω γρήγορα να ξαναδιαβάσουμε την πινακίδα στο σταυροδρόμι που στρίψαμε λάθος...
Για να ξανατραβήξουμε μπροστά απ' το σωστό το δρόμο.


Σίγουρα βέβαια θα υπάρχουν και διαφωνούντες...

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Τι έγινε ρε παιδιά;




Μόνο αυτά μας έλειπαν τώρα.
Δε μας έφτανε η πρωτοφανής κρίση.
Δε μας έφτανε η κεκαλυμμένη αποικιοποίηση.
Δε μας έφτανε η βία, η εγκληματικότητα.
Δε μας έφτανε η φτώχεια.
Δε μας έφτανε το προσφυγικό.
Δε μας έφτανε το νέο ψυχροπολεμικό κλίμα.
Δε μας έφταναν οι Brexit κι οι Bremain.
Έχουμε πλέον και τους μισότρελους τζιχαντιστές να βαράνε στο ψαχνό μέσα στο κέντρο της Ευρώπης.
Και τώρα- τη στιγμή που μιλάμε έσκασε και πραξικόπημα στην Τουρκία!
Σε... ζωντανή σύνδεση...!

Δυστυχώς τα πράγματα δεν πάνε καλά.
Βορράς εναντίον Νότου και τούμπαλιν.
Ανατολή εναντίον Δύσης και αντίστροφα.
Κι η γενιά που δε γνώρισε πόλεμο στα νιάτα της, πιθανόν θα τον γνωρίσει τώρα στα πίσω-πίσω.
Κι εμείς που είμαστε ακόμη σε στρατεύσιμη ηλικία, θα φάμε καλά.
Να το πω λαϊκά; Μάγκες, τον ήπιαμε!
Νομοτελειακά τα πράγματα πάνε προς πόλεμο.
Και στον πόλεμο θα την πληρώσουμε πάλι εμείς, οι κοινοί άνθρωποι, τα μυρμήγκια.

Και ξέρετε, ε; Όπου στον κόσμο κι αν δοθεί η αφορμή, εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα μας δε τη γλιτώνουμε.
Δεν υπάρχει πόλεμος που δεν επεκτείνεται στη Μεσόγειο.
Κι εμείς θα φάμε τα κεφάλια μας τσάμπα και βερεσέ.
Αλλά όλα κι όλα...Μην παραπονιόμαστε!
Κάποια μέρα θα χτίσουν οι επόμενοι για πάρτη μας ένα μνημείο "Στον άγνωστο στρατιώτη" και καθαρίσαμε.
Θα πάμε χορτάτοι τιμές.
Και πεινασμένοι από χρόνια.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Τα διλήμματα των διακοπών

Βάζουμε κάτω τα βασικότερα διλήμματα του καλοκαιριού και, με τη γνωστή μας υποκειμενικότητα, δίνουμε απαντήσεις σε ερωτήματα που καίνε!


Ελλάδα ή εξωτερικό;




Η αλήθεια είναι ότι το εξωτερικό είναι ενίοτε πιο φθηνό ως επιλογή απ' ό,τι τα περισσότερα τουριστικά μέρη της χώρας μας. Όσο κοστίζει να γυρίσεις τον κόσμο, τόσο κοστίζει το ταξί απ' το λιμάνι της Αίγινας ως την κοσμική... Σουβάλα! Επίσης στο εξωτερικό θα γνωρίσεις πολλούς νέους τόπους, άλλους ανθρώπους, άλλα έθιμα, άλλες συνήθειες. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, άνθρωποι που θέλουμε διακοπές είμαστε και όχι... περιηγητές! Γι' αυτό και προτιμάται η Ελλάδα, διότι αφενός τέτοιο τόπο όσο κι αν ταξιδέψεις πολύ δύσκολα θα τον συναντήσεις κάπου αλλού και αφετέρου, αφού όπου κι αν πας θα γνωρίσεις κόσμο, είναι άλλο πράγμα να μιλήσεις, να αστειευτείς, να πειράξεις, να φλερτάρεις στα ελληνικά παρά με τον... εσωτερικό μεταφραστή που χρειάζεσαι για να πεις δυο κουβέντες με ξένους. Άσε που δε νομίζω να 'χεις ανακαλύψει όλα τα μέρη της πατρίδας μας. Αν πάλι θες υλικό για τα απομνημονεύματά σου, τότε η καλύτερη επιλογή είναι το εξωτερικό.


Βουνό ή θάλασσα;

 

Μέσα σε τέτοιο καύσωνα είναι μεγάλο το δίλημμα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που με τίποτα δεν αντέχουν την αφόρητη ζέστη και υποφέρουν απ' αυτήν. Ίσως γι' αυτούς να είναι καλύτερα να αποδράσουν σε έναν δροσερό ορεινό προορισμό, με έλατα και κυπαρίσσια γύρω τους, όπου το βράδυ θα κάνει και μια ψύχρα και θα χρειαστεί και μια ζακετούλα. Αν πάλι -το πιθανότερο- δεν ανήκεις σ' αυτούς, τότε η θάλασσα είναι αδιαπραγμάτευτη επιλογή ("κόκκινη γραμμή" που λεγε και μια ψυχή...). Εδώ που τα λέμε... Να 'σαι στην Ελλάδα κατακαλόκαιρο και να μην απολαύσεις τον ήλιο πάνω στην καυτή αμμουδιά, είναι τουλάχιστον παράξενο!



Κοσμοπολίτικα ή ερημικά;



Αν σκοπεύεις να ολοκληρώσεις τα Άπαντα της ποιητικής σου συλλογής, αν θες να μονάσεις και να ρίξεις και καμιά προφητεία άμα λάχει, αν θες να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα όπως σε γέννησε η μανούλα σου ή αν θες να ζήσεις κι εσύ την εμπειρία της προπολεμικής Ελλάδας (χωρίς νερό, ρεύμα κλπ), τότε δεν έχεις παρά να πας σε κάποιον ερημικό τόπο. Γεμάτη η χώρα μας από τέτοιους υπέροχους τόπους, όπου συναντάς άνθρωπο κάθε 4 ώρες, όπου το μπάνιο (του... καθαρίσματος) είναι ζητούμενο και η καλύτερη επιλογή είναι μάλλον ο ποταμός (σαν τη γυναίκα του Μενούση που γουστάριζαν ο Μπιρμπίλης κι ο Μεχμέτ Αγάς), όπου το ηλεκτρικό ρεύμα είναι είδος προς εξαφάνιση, όπου η ξαπλώστρα θεωρείται δάκτυλος του Σατανά για να μας αποσπάσει από την πορεία μας προς τη γκρουβαλο-θέωση. Υπάρχουν δεκάδες τέτοια νησάκια με 30 κατοίκους ή και κάμποσες βραχονησίδες για να ζήσεις την εμπειρία. Και μπορεί πηγαίνοντας να τις σώσεις κι απ' τους Τούρκους.
Αν όμως θες στις διακοπές σου να μείνεις σε δωμάτιο που θα 'χει μπανιέρα, τουαλέτα και αποχέτευση, να φας το μεσημέρι κοψίδια σε κάνα ταβερνάκι πλάι στο κύμα, να χαζέψεις στα μαγαζιά το απόγευμα, να δεις κόσμο στην όποια "Χώρα" και το βραδάκι να πας να πιεις κάνα ποτάκι σε κάποιο μπαράκι επί της παραλίας, τότε δεν έχεις παρά να διαλέξεις έναν προορισμό κάπως πιο δημοφιλή και εναρμονισμένο με τις τεχνολογικές εξελίξεις του αιώνα μας αλλά και του προηγούμενου (φως, νερό, τηλέφωνο κλπ.). Δε θα μας σώσεις απ' τους Τούρκους βέβαια, αλλά θα περάσεις καλά. Υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιοι τόποι στην ηπειρωτική και τη νησιωτική Ελλάδα και δε χρειάζεται να πας στους 3-4 (Μύκονο, Σαντορίνη, Πάρο κλπ) που γίνεται το "πατείς με-πατώ σε".



Οργανωμένη ή ερημική παραλία;


Εδώ είναι πιο απλά τα πράγματα., Αν χρησιμοποιείς το καμάκι κυριολεκτικά για τα ψάρια, τότε ερημική. Αν χρησιμοποιείς το καμάκι μεταφορικά για τουρίστριες, τότε οργανωμένη. Είναι ανάλογα με το τι θες.
Δηλαδή, αν θες να κολυμπήσεις σε ένα μέρος που μοιάζει με καρτ-ποστάλ, που είσαι εσύ και το νερό, που μπορείς να πετάξεις και τα μαγιό και όλα τα σχετικά και να απολαύσεις τη θάλασσα λες και παίζεις στη "Γαλάζια λίμνη" με τη Μπρουκ Σιλντς ή αν έχεις καινούρια σχέση και θες να κάνετε έρωτα ανά τρεις ώρες όπου σας βρει η όρεξη, τότε ψήφισε ερημική ασυζητητί!
Αν όμως πιάνεσαι ξαπλώνοντας πάνω σε βότσαλα, αν δεν εκτιμάς την κοτρώνα ως μαξιλάρι και την αποζητάς και την ξαπλώστρα σου βρε αδερφέ, αν διψάς και θέλεις πότε το κρύο νερό σου, πότε τον κρύο καφέ σου, πότε την παγωμένη μπυρίτσα σου και, άμα πεινάσεις το θέλεις και το ψημένο τοστάκι σου να καρδαμώσεις, τότε μάλλον η ερημική παραλία δεν είναι η καλύτερη επιλογή. Αν είσαι λάτρης των σωμάτων (και να τα θαυμάζεις, αλλά και να τα... πασπατέψεις αν τα καταφέρεις), τότε δεν έχεις παρά να επιλέξεις οργανωμένη παραλία.
TIP: Βέβαια σ' αυτήν την περίπτωση, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις και τον θανάσιμο κίνδυνο της ρακέτας. Μπορεί και να χρειαστεί να πλακώσεις στο ξύλο κάναν τενίστα της παραλίας που βαράει "τάκα-τούκα" πάνω απ' το κεφάλι σου, αλλά αυτό θα είναι το κλου των διακοπών σου και μπορεί να σου αποφέρει έναν ανδριάντα στο κέντρο της παραλίας ως δώρο απ΄τους υπόλοιπους βασανισθέντες λουομένους αλλά και το χρυσό κλειδί της πόλης απ' τον τοπικό δήμαρχο.


Χαλάρωση ή ξεσάλωμα;


Εδώ το δίλημμα είναι τα δύο άκρα. Και όπου μιλάμε για δύο άκρα, τότε μιλάμε για δύο λάθη. Η μέση οδός είναι νομίζω η καλύτερη. Δηλαδή να βρεις ένα μέρος όπου μπορείς ανά πάσα στιγμή να επιλέγεις είτε το ένα είτε το άλλο. Όλα στη ζωή χρειάζονται. Ούτε μπορείς όλη τη μέρα σου να είσαι τουρίστας... "Λάκης Γαβαλάς" από πάρτυ σε πάρτυ, ούτε μπορείς βέβαια να πας να ζήσεις σαν αναχωρητής του κόσμου ετούτου. Όπου πας, φρόντισε να υπάρχουν μέρη όπου θα χαλαρώσεις και ο μόνος ήχος που θα ακούς θα είναι το τραγούδι των τζιτζικιών και το πάφλασμα των κυμάτων, αλλά να υπάρχουν και μέρη όπου υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι, μουσική, χορός, κέφι και χαρά.
Η μέρα έχει 24 ώρες και προσφέρεται για αρκετές εναλλαγές.
TIP: Εξαιρούνται βέβαια οι περιπτώσεις ανθρώπων που δουλεύουν όλη μέρα σε εργοστάσια ή άλλες παρεμφερείς εργασίες που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο μέσα σε μια τρελή βαβούρα, οπότε η απομόνωση από τους ήχους τους εγκόσμιους κρίνεται απαραίτητη για τη διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας.


Με φίλους ή με το "αίσθημα";


Αναλόγως σε τι φάση είσαι. Αν έχεις καταναλώσει υπερβολικό χρόνο με το αίσθημα τον τελευταίο χρόνο, τότε να πας με φίλους για να ξεδώσεις, να μη σκέφτεσαι τίποτα, να γελάσεις, να πιεις μέχρι λιποθυμίας, να γλεντήσεις, να φλερτάρεις και τα λοιπά.
Αν όμως αισθάνεσαι ότι έχεις απομακρυνθεί τελευταία απ' το αίσθημα, τότε παρ' το απ' το χέρι, τραβήξτε για όπου σας βγάλει ο δρόμος (άντε, πάρτε κι άλλο ένα ταιριαστό ζευγάρι, αν έχετε) και κάνε μαζί της/του ό,τι θα έκανες με τους φίλους: γλέντα, γέλα, πιες, φλέρταρε (τη δικιά σου, όχι καμιά άλλη και σου 'ρθει κάνα τασάκι στο κεφάλι), κάνε τα πάντα μαζί της. Τότε θα δεις, αν και εφόσον ταιριάζετε βέβαια, πως μπορείτε να τα κάνετε και μαζί αυτά! Συν τα άλλα -που επίσης κάνετε μαζί και που μάλλον δεν τα κάνετε με τους φίλους...- και η σούμα βγαίνει υπερπλήρης!
Άρα: αν έχεις βρει το κατάλληλο αίσθημα, τότε διακοπές τα δυο σας!
Αν όχι, τότε με τους φίλους...

~ ~ ~


ΥΓ.: Ελπίζω να σε βοήθησα να απαντήσεις στο  οντολογικό δίλημμα των διακοπών σου ή έστω να σου έδωσα κάποια επιχειρήματα για να ψήσεις τη γυναίκα σου ή τον άντρα σου να πάτε εκεί που θέλεις.
Έχοντας γυρίσει αρκετά νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, αλλά και... βουνοκορφές, σου λέω ότι τελικά όπου κι αν πας υπέροχα θα περάσεις. Αρκεί να είσαι κατάλληλος/η για να περάσεις καλά. Αρκεί δηλαδή να αγαπάς τον εαυτό σου και αυτόν/ήν που θα πάτε μαζί. Τότε ακόμη και στο εξωτικό... Τσέρνομπιλ να πάτε για ρομαντικό 3ήμερο, θα το βρείτε μαγευτικό τόπο! Ενώ άμα είσαι στραβόξυλο, τότε ακόμη και στο ομορφότερο μέρος του κόσμου να πας, θα γυρίσεις με μια μούρη ως το πάτωμα.
Εδώ που τα λέμε, το 'χει η γκλάβα του τού καθενός...

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Άσε μας κουκλίτσα μου!


Ο συναγερμός μας ξύπνησε μες στη νύχτα.
Πεταχτήκαμε όλοι απ' τον ύπνο μας και σηκωθήκαμε απ' τα κρεβάτια μας όπως-όπως.
Ο ένας με την πιτζάμα του, η άλλη με τη νυχτικιά της, ο τρίτος με το μποξεράκι του, η άλλη με το φανελλάκι, ο παππούς με τη σκελέα, η γιαγιά με τα μπικουτί κι ο μικρός με το σεντόνι του.
Τρέχαμε σαν τρελοί να δούμε τι συμβαίνει και χτυπά ο συναγερμός.
Ανεβοκατεβαίναμε τις σκάλες, μπαινοβγαίναμε στα δωμάτια, σφίγγαμε και ξεσφίγγαμε τις βρύσες, ανοιγοκλείναμε τα ψυγεία, σέρναμε μέσα-έξω τις ντουλάπες, ξεκουφώναμε τα συρτάρια της κουζίνας, ανοίγαμε τον απορροφητήρα, τραβούσαμε τις κουρτίνες, αναβοσβήναμε τα φώτα, ακινητοποιούσαμε τους ανεμιστήρες, διπλοκλειδώναμε τις πόρτες και ανοιγοκλείναμε τους σύρτες.

Καθώς τρέχαμε ο ένας φώναζε "κλέφτες!κλέφτες!", ο άλλος φώναξε "βοήθεια, φωτιά! και σας ε΄λεγα να το βάλουμε στην ασφάλεια!", η γιαγιά ήταν βέβαιη "απ' τον αέρα είναι! απ' τον αέρα..", ενώ άλλος άρχισε να κατηγορεί το χτίσιμο του σπιτιού κραυγάζοντας "Σας τα 'λεγα εγώ! σας τα 'λεγα εγώ!". Ο παππούς φώναζε "επιστράτευση! πόλεμος! όπως τότε το '40!"
Όλοι αλληλοκατηγορούνταν κι ο καθένας είχε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έτοιμη τη λύση του μυστηρίου... Φωνές, στριγγλιές, πανικός!

Ώσπου κάποια στιγμή η Μαιρούλα φώναξε σαστισμένη:
"Ρε παιδιά, γιατί δεν πάμε να κλείσουμε το συναγερμό και να ψάξουμε μετά με την ησυχία μας να δούμε τι φταίει;"
Αμέσως ακινητοποιήθηκαν οι πάντες.
Σιωπή κυρίευσε το σπίτι.
Αρχίσαμε ο ένας να κοιτά τον άλλον παγωμένα σαν σε μονομαχία στο Ελ Πάσο.
Τα μάτια εκτόξευαν βέλη.
Τα δόντια μύριζαν αίμα.
Η Μαιρούλα στο κέντρο του κύκλου να μαγνητίζει τα βλέμματα.
Όλοι να κοιτούν αποσβολωμένοι, "παγωμένοι" σαν κάποιος να πάτησε το pause στο βίντεο.
Σα να πάγωσε ξαφνικά η εικόνα. Σα να παίζαμε τα "αγάλματα".
Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο.
Όλοι περιμένουν μια κίνηση, που θα αλλάξει τη ροή των γεγονότων.


Ο παππούς σηκώνει τη γκλίτσα του.
Ακούγεται με βαριά φωνή και όλος μπρίο να λέει:
"Άσε μας κουκλίτσα μου!"

Και τότε σαν να ξεπάγωσε ο χρόνος!
Αμέσως όλοι ξαναρχίσαμε να τρέχουμε πάνω-κάτω στο σπίτι, να ανεβοκατεβαίνουμε σαν τρελοί τις σκάλες, να μπαινοβγαίνουμε στα δωμάτια, να σφίγγουμε και να ξεσφίγγουμε τις βρύσες, να ανοιγοκλείνουμε τα ψυγεία, να σέρνουμε μέσα-έξω τις ντουλάπες, να ξεκουφώνουμε τα συρτάρια της κουζίνας, να ανοίγουμε τον απορροφητήρα, να τραβάμε τις κουρτίνες, να αναβοσβήνουμε τα φώτα, να ακινητοποιούμε τους ανεμιστήρες, να διπλοκλειδώνουμε τις πόρτες και να ανοιγοκλείνουμε τους σύρτες.

Στο μεταξύ, ο συναγερμός χτυπούσε ακόμη.
Η Μαιρούλα το βούλωσε.

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

"Ουρά" (απ' το 12ο Συμπόσιο Ποίησης)

Ακολουθεί η συμμετοχή μου στο πάντα υπέροχο Συμπόσιο ποίησης που διοργανώνει χρόνια τώρα η φίλη Αριστέα στο blog της.
Η θεματική λέξη ήταν: "ταξίδι".





Ουρά

Φόρεσες ρούχα γιορτινά
μαύρα κοκκάλινα γυαλιά.
Μπάρκο απ' τα νύχια τ' απαλά
στην αλητεία

Τα ρούχα μαύρισαν μεμιάς
και το αυτί κοσμεί χαλκάς.
Μπάρκο από τη ζεστασιά
στην αγωνία

Τα μάτια μαύρα, σκοτεινά
και η καρδιά να σπαρταρά.
Μπάρκο από τα μυθικά
στην τραγωδία

Τα κάστρα πέφτουν σωρηδόν
δένουν γραβάτες και παπιόν.
Μπάρκο απ' τα ιδεολογικά
στην προδοσία

Ως των προγόνων σου καρμπόν
θα γίνεις αλλουνού πατρόν.
Μπάρκο απ' τα σημαντικά
στη σημασία

Ταξίδι κίνησες να πας
Μα την ουρά σου κυνηγάς...

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Ένας θεός ξέρει...

Ο Λουκάς απελπισμένος χώνεται στο πιο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού, με το εικονοστάσι, προσεύχεται και χάρη στην ευρυζωνική του σύνδεση υψηλής ταχύτητας, ανοίγει ψιλοκουβεντούλα με το Θεό

- Θεέ μου! Δεν αντέχω άλλο! Η ζωή μου έχει γίνει ένα ατέλειωτο γκισέ. Το μόνο που κάνω όλη μέρα είναι να πληρώνω, μετρώντας τα ψιλά μου
-Ω κύριε, αντιλαμβάνομαι την τραγωδία σας. Αλλά τι θέλετε να κάνω εγώ γι' αυτό;
-Αφού, ρε μαν, εσύ έχεις όλο το κουμάντο... δεν μπορείς ν' αλλάξεις τίποτα απ΄ όλα αυτά;
-Α, εγώ δεν ασχολούμαι με τέτοια. Δεν έχεις ακούσει το "τα τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι και τα τοῦ θεοῦ τῷ θεῷ"; Τι θέλεις τώρα; Να με βάλεις σε κόντρα με το γιο μου;

-Ε τότε με τί ασχολείσαι Δέσποτα;
-Με τα πιο προσωπικά σας θέματα. Έχεις τίποτα να μου πεις γι' αυτά; Εκεί μάλιστα! Να βοηθήσω
-Χμμμ, μάλιστα. Θα σου πω το πρόβλημά μου. Η Ελένη μου, που τόσο πολύ την αγαπώ, τελευταία μου κάνει νερά.
-Δηλαδή;
-Ε να...Για να τη ρίξω, της είχα τάξει λαγούς με πετραχήλια.... εεεε...σόρρυ...θέλω να πω συγνώμη Κύριε, αλλά η έκφραση το λέει.
-Μη σε νοιάζει τέκνον μου. Δεν παρεξηγώ. Πανταχού παρών είμαι και τις ξέρω και τις παροιμίες σας.
-"Πανταχού παρών" είσαι. "Τα πάντα πληρών" δεν είσαι. Αλλά τελοσπάντων... Της είχα τάξει, που λες, τον ουρανό με τ' άστρα και τώρα που δεν μπορώ να της προσφέρω ούτε χαλίκι με δόσεις, φοβάμαι πως τη χάνω.


-Δηλαδή; Πήγε με κάναν άλλον;
-Δε νομίζω. Αλλά όπου να 'ναι, θα πάει. Τη βλέπω εγώ μες στη μελαγχολία. Δεν έχει όρεξη για τίποτα, γυρίζω σπίτι και δεν πετάγεται πια από χαρά όπως παλιά για να με φιλήσει και -ξέρεις...- στα συζυγικά καθήκοντα δεν... Δηλαδή, στη χάση και στη φέξη. Και κυρίως στη χάση δηλαδή. Γοατί από φέξη λίγα πράγματα...
-Άκου να δεις παιδί μου. Αυτά δεν τα συζητάμε με το Θεό, αλλά με τον Ασκητή.
-Ο Ασκητής παίρνει πολλά, Κύριε. Ενώ εσύ είσαι δωρεάν.
-Σωστό κι αυτό. Οπότε θα σου πω.
-Είμαι όλος αυτιά.

-Χαίρομαι. Λοιπόν, η Ελένη σου σε αγαπά και δε θέλει άλλον. Της έταξες τον ουρανό με τ' άστρα μεν, αλλά αυτή δε σε διάλεξε γι' αυτό, κουτέ!
-Και γιατί με διάλεξε; Για τους κοιλιακούς μου-φέτες ή για τις πλάτες-αεροδρόμιο που δεν έχω;
-Ανόητε άνθρωπε, με την Ελένη του μπακάλη τα 'χεις, όχι με την Ελένη Μενεγάκη! Ήξερε πάρα πολύ καλά ότι δε μπορείς να της προσφέρεις τον ουρανό με τ' άστρα που της έταζες. Ένα πράγμα μόνο ήθελε και θέλει: να συνεχίσεις μέχρι τέλους να το προσπαθείς. Να προσπαθείς κάθε μέρα να της κατεβάσεις ένα άστρο και να της το χαρίσεις. Και σαν περάσετε μια ζωή μαζί, -πού ξέρεις;- μπορεί και να προλάβεις να της δώσεις όλα τ' άστρα!
-Μιλάς σαν ποιητής Κύριέ μου, μα ο κόσμος που έφτιαξες κάθε άλλο παρά ποιητικός είναι. Ο ουρανός χρεώνεται και τ' άστρα έχουν ΦΠΑ. Όλα σ' αυτόν τον κόσμο πληρώνονται. Και, αν καθώς εγώ της κατεβάζω το φεγγάρι να της το καρφώσω στα μαλλιά (που λέει κι ο ποιητής), στο μεταξύ η κατσαρόλα είναι άδεια και τα κοινόχρηστα απλήρωτα, με το δίκιο της θα μου κατεβάσει κι αυτή κάνα καντήλι- συγνώμη, κι αυτό η έκφραση το λέει...

-Όλο στα λεφτά το γυρίζεις παιδί μου. Τι κόλλημα έχεις φάει με δαύτα;
-Εγώ; Ο κόσμος που φτιαξες! Το θυμάσαι το "Τα πάντα εν σοφία εποίησας"; Ε, μπούρδες!
-Μη βλασφημείς παιδί μου. Όλα αυτά -και τα καλά και τα κακά- είναι στο σχέδιό μου. Αγάπα εσύ και πρόσφερε και θα δικαιωθείς και σ΄αυτήν και στην άλλη ζωή.
-Τι να την κάνω τη δικαίωση στην άλλη ζωή, Θεέ μου; Μια ζωή την έχουμε. Η άλλη.... τρέχα γύρευε! Σάμπως μας έχεις πει και τίποτα για δαύτην;
-Άμα σας πω, θα χαθεί η μαγεία. Πίστευε και μη ερεύνα.



-Καλά όλα αυτά, αλλά με την Ελενίτσα τί να κάνω;
-Να την κάνεις ευτυχισμένη. Αυτό και τίποτ' άλλο.
-Μα πώς; Δε λέει τίποτα σχετικό η Βίβλος;
-Γι' αυτά τα θέματα παιδί μου δεν είναι κατάλληλη η Βίβλος. Άνοιξε και κάνα ΝΙΤΡΟ να ξεστραβωθείς!
-Πάει αυτό, έκλεισε. Εσύ τι έχεις να μου πεις;
-Τίποτα. "Αγάπη μόνο"!
-Α είσαι κι ενημερωμένος βλέπω!
-Το κατά δύναμιν, τέκνον μου. Άντε σ΄αφήνω τώρα γιατί έχω μια δουλειά.
-Τι δουλειά, αν επιτρέπεται;

-Να σώσω την ψυχή του Μαρινόπουλου. Έμαθα πως κλείνει και θα μείνουν χιλιάδες κόσμος άνεργοι. Λέω να φωτίσω την ψυχή του και να το κρατήσει ανοιχτό.
-Μα σώζεται, μεγάλε Πατέρα, η ψυχή του Μαρινόπουλου;
-Ίσως όχι, αλλά πιθανόν να σώζονται ακόμη μερικές χιλιάδες άνθρωποι που θα μείνουν στο δρόμο. Πρέπει κάτι να κάνω για να το κρατήσω ανοιχτό. 
-Ναι, Κύριε. Κάνε κάτι εσύ γιατί αν περιμένουμε απ' τους πολιτικούς μας να δώσουν λύση... σωθήκαμε! Θα κλείσει από χρέη μέχρι κι η Ακρόπολη!
-Θα βάλω κι εγώ το χέρι μου για πρώτη φορά μετά τον Μαραντόνα και θα κοιτάξω να βρω κάποια λύση. Γιατί αλλιώς σας κόβω να ακολουθείτε τους Βρετανούς ή και να τους προλαβαίνετε κιόλας.
-Μην ανησυχείς, Κύριε. Αυτό δε θα γίνει ποτέ! Έχουν βρει τα κορόιδα που πληρώνουν.
-Πες το ψέματα... (κουνά το κεφάλι συγκαταβατικά)
-Ναι αλλά με την Ελένη τι να κάνω;
-Δώσε της τα όλα, για να μην κάνει σκέψεις για EL-EXIT, γιατί τότε δε σε σώζει τίποτα... Ούτε εγώ!
-Μας φώτισες, Θεέ μου!
-Αυτή είναι η δουλειά μου, τέκνον μου...



Ο θεός

Aφού δε θέλει κι ο Θεός να ναι ο κόσμος σκοτεινός
δεν θέλει πίστη απόλυτη ούτε βενζίνη αμόλυβδη
Θέλει κρασί και προσοχή, δε θέλει μαρς και προσευχή
πίνει απ το ποτήρι μας, γελάει για χατήρι μας

Δεν είν δικές του οι σκέψεις σου κι οι άχαρες οι βλέψεις σου
παπάρες για πρωθυπουργούς, σάλτσες για παλαβούς
ανάβει το καντήλι του, καπνίζουνε οι φίλοι του
κι όταν τους βάζουν φυλακή κάθεται πάλι κι απορεί

Aφού δε θέλει κι ο Θεός να ‘ναι ο κόσμος σκοτεινός
δεν θέλει μάτια ανοιχτά ούτε τα χέρια σου σφιχτά
θέλει το νού στα μέτρα μας και την καρδιά στα ντέρτια μας
θέλει το γέλιο σου ξανά και μια γεμάτη αγκαλιά

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Εγώ πάντως έχω ξε-Blexit με όλα αυτά...



ΝΑ κι αν βγήκε...
ΝΑ κι αν δε βγήκε!
ΝΑ κι αν θα βγει...
ΝΑ κι αν δε θα βγει τελικά!

Μόνο μην αρχίσει κανείς τη μαλακία (όπως περίπου την αρχίσανε πριν κάναν αιώνα όταν έφτιαχναν τα εθνικά κράτη) και μας μπλέξει σε κάνα πόλεμο.
Γιατί άμα... Blexit εκεί..., άντε να... ξε-Blexit!

Κατά τ' άλλα, ένα πράγμα έχει αξία στη ζωή όπως σας έλεγα και προ ημερών: να είσαι στα @@ σου, να αράζεις σε μια ξαπλώστρα κάτω από τον καυτό ήλιο με έναν τεράστιο φραπέ με 32 παγάκια και να απολαμβάνεις τη θάλασσα βέβαιος μονάχα για το ότι η θάλασσα κι ο ήλιος θα είναι σίγουρα εκεί και την επόμενη ημέρα.
Και όλα τ' άλλα.. είναι μαλακίες.

Είτε κυβερνά ο ένας είτε ο άλλος, είτε σκίουρος είτε παπαγάλος, την ίδια ζωή θα κάνεις.
Θα ξυπνάς το πρωί θα πηγαίνεις στη δουλίτσα σου, θα γυρίζεις το απόγευμα κατάκοπος, θα χουφτώνεις τη γυναίκα σου -μη πάει και τη χουφτώσει κάνας άλλος-, θα πηγαίνετε και μια ρομαντζάδα βόλτα κάτω από τ' αστέρια και θα κοιμάσαι ήρεμος ώσπου να 'ρθει το επόμενο πρωί (ή ο λογαριασμός της ΔΕΗ). Το "αξιόχρεον" ούτε μειώνει ούτε αυξάνει τα αστέρια.
Το αξιόχρεον όχι μόνο του κράτους. Ούτε καν το δικό σου.
(αυξάνει ή μειώνει βέβαια τη ΔΕΗ, αλλά δε γαμιέται; Σάμπως εσύ αποφασίζεις για όλα αυτά; Ή μπας και μπορείς να αλλάξεις έστω και μια τελεία από όλα αυτά; Ποτέ δεν τ' άλλαξες και ποτέ δε θα τ' αλλάξεις.)
Γι' αυτό δεν ασχολούμαι πια. Έχω... ξε-Blexit απ' όλα αυτά!

Η μόνη λύση λοιπόν είναι ο έρωτας.
Έρωτας για τη ζωή, για τον ήλιο, για την πατρίδα, για την παράδοση, για τη φύση, για την τέχνη, για τον άνθρωπο, για τη γυναίκα, για το παιδί, για την παρέα, για το γέλιο, για το κρασί, για τη δουλειά, για τη νίκη, για την επιτυχία, για τους ανθρώπους, για την άνοδο, για την πτώση, για τους θεούς, για τη γη ολόκληρη.

Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο.
Για σένα και τον κόσμο.

Αυτά είχα να πω.