Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Ο ραψωδός με το "μαράζι δίχως αφορμή"


Αποτέλεσμα εικόνας για μαλαματενια λογια
Σήμερα πέθανε άλλος ένας της γενιάς των σπουδαίων.
(λέω πέθανε και όχι "έσβησε, πήγε ταξείδι, κοιμήθηκε" και άλλα τέτοια γραφικά. Οι άνθρωποι δεν ξυπνούν και κοιμούνται. Γεννιούνται και πεθαίνουν απλώς)
Πέθανε ένα εκλεκτό μέλος του Χρυσού Γένους των Ελλήνων του εικοστού αιώνος, ένα απ' τα τελευταία απομεινάρια που θυμίζουν πως εδώ κάποτε είχαμε πολιτισμό, γράμματα, τέχνες, αξίες δικές μας και όχι πιθηκισμούς των δυτικών.

Πέθανε ένας εκφραστής μιας τέχνης, ενός πολιτισμού με τις ρίζες τους στον αρχαιοελληνικό, την καρδιά τους στον βυζαντινό και το μυαλό τους στον δυτικό πολιτισμό.
Αυτό που είναι διαχρονικά η Ελλάδα δηλαδή.

Ο Μάνος Ελευθερίου υπήρξε μια απ' αυτές τις φωνές της Ελλάδας που αξίζει κανείς να αγαπήσει.
Της βαθειάς Ελλάδας.

Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα σύγχρονο ραψωδό, ο οποίος ιδιαίτερα σε κάποιες ξεχωριστές στιχουργικές στιγμές του ενδύθηκε ομηρικό μανδύα και εξιστόρησε τα πάθη του Ελληνισμού.

Ξεχωρίζω δύο ύμνους που έχει γράψει.

Τον έναν θα τον έλεγα τη σύγχρονη "Ιλιάδα" μας.
Και τον άλλο τη σύγχρονη "Οδύσσειά" μας.

Το γιατί μπορείτε να το σκεφτείτε και μόνοι σας διαβάζοντας τους εκπληκτικούς στίχους που ακολουθούν (αν και θα πρότεινα να τα ακούσετε συνοδείᾳ της μουσικής του μελωδού Γιάννη Μαρκόπουλου)

Μαλαματένια Λόγια 
(η ιστορία του ελληνισμού με λίγα λόγια: απ' τη χαμένη γενιά της Τροίας, το μαράζι δίχως αφορμή και την φλόγα που δεν τρέμει... ως τα χρόνια που γύρισε καπάκι η ζωή, ώστε να παίζουν στα υπόγεια οι αργυραμοιβοί ζάρια τους αιώνες)



Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι σου μάθαινε το αύριο και το χθες μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη με του καιρού δεμένος τις κλωστές Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία που στράγγιξες χαμένα μια γενιά καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι απ' του καιρού την άγρια πληρωμή στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει και το μαράζι δίχως αφορμή Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά κι απ' το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει ένα σκυλί τη νύχτα που διψά γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη παραμιλούν στην ακροθαλασσιά Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή πώς έγινε με τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες και ξημερώνοντας μέρα κακή τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες με πήραν και με βάλαν σε κλουβί και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής περνούσα τα δικά σου δικαστήρια αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια και σαν κακούργο να με τιμωρείς



Τα λόγια και τα χρόνια
(η ιστορία ενός σύγχρονου Οδυσσέα που πολεμά το αντίξοο πεπρωμένο που όμως... επέλεξε έχοντας το κακό στ' όνομά του κεντημένο, με μαύρα πουλιά να του δείχνουνε το δρόμο)



Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα και τους καημούς που σκέπασε καπνός η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια και σε χαμένους κήπους του Θεού κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια εκεί που πρώτα ήσουνα παντού και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια Η μοίρα κι ο καιρός το `χαν ορίσει στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει αυτός που δεν εγνώρισε γενιά και του καημού την πόρτα να χτυπήσει και του καημού την πόρτα να χτυπήσει και του καημού την πόρτα να χτυπήσει Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω με τους ανθρώπους που `δαν το κακό και το `χουν στ' όνομά τους κεντημένο Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο, σημάδι μυστικό και ριζικό πως ξέφυγε απ' τον Άδη κι απ' τον κόσμο Η μοίρα κι ο καιρός...



ΥΓ.1: Από καιρό ήθελα να κάνω αυτήν την ανάρτηση με αυτά τα δυο τραγούδια-ύμνους και σταθμούς για μένα και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της αισθητικής μου και ανησυχούσα μήπως με προλάβει ο θάνατος του μεγάλου μας ποιητού. Δυστυχώς, γι' άλλη μια φορά καθυστέρησα.
Ελπίζω να προλάβω με τον Μίκη, τουλάχιστον...


ΥΓ.2: Ανέβασα τους λογοκριμένους στίχους, διότι τους βρίσκω πιο δυνατούς ακόμη κι από τους αλογόκριτους. Η προσπάθεια του ποιητού να αντικαταστήσει τις συγκεκριμένες αναφορές με αφηρημένες, κατέστησε τους στίχους του αιώνιους.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Μια ερώτηση προς τους εναπομείναντες υποστηρικτές του Τσίπρα


Αποτέλεσμα εικόνας για ψηφοφοροι συριζα
Έχω μια ερώτηση προς αυτούς που ακόμη και σήμερα στηρίζουν τον Τσίπρα.
Ένα ερώτημα που δεν είναι απαραίτητο να το απαντήσουν σε μένα (σιγά μην το κάνουν άλλωστε σ' εμένα τον πουλημένο) αλλά στον εαυτό τους.

Λοιπόν, παιδιά, οι περισσότεροι από σας από το 2010 έως το 2015 παλέψατε για την κατάργηση των μνημονίων, γεμίσατε τις πλατείες, κατεβήκατε σε απεργίες, τσακωθήκατε με φίλους και συγγενείς και, όταν έγινε το δημοψήφισμα, στηρίξατε με πάθος το Όχι.
Όταν ο Τσίπρας το γύρισε στο Ναι, τον κατηγορούσατε με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, με πιο συνήθη αυτόν του "προδότη" που "ξεπούλησε το Όχι του λαού".
Το τι έλεγε το στόμα σας τότε... δε λέγεται!
(θυμάμαι πολύ καλά τι είχα ακούσει και εδώ μέσα αλλά και εκεί έξω, όταν εκείνες τις μέρες εξηγούσα γιατί καλώς υπέγραψε στη Σύνοδο Κορυφής εφόσον δεν υπήρχε άλλος δρόμος- Σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς που τότε μιλούσαν για "προδότες και πουλημένους", βλέπω ότι και πάλι στηρίζουν... Τσίπρα!)

Από μια στιγμή, ωστόσο, και έπειτα, αρχίσατε να.... στρίβετε!
Και αφήσατε στην άκρη τα αναθέματα και αρχίσατε δειλά-δειλά να στηρίζετε και πάλι Τσίπρα- τονίζοντας βέβαια πως δεν του το συγχωρείτε αυτό που σας έκανε στο δημοψήφισμα. Όμως, μπρος στο να ξαναπάρει την εξουσία η ΝΔ, ταχτήκατε και πάλι στο πλευρό του Τσίπρα.

Και ρωτώ εγώ: μα είναι δυνατόν να στηρίζετε και να ψηφίσετε κάποιον που τον λέτε προδότη;

Κάτι δεν πάει καλά εδώ!

Δεν μπορεί να εξηγηθεί...

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα ναι σε ολα

Δύο ενδεχόμενα υπάρχουν.

Το πρώτο:
Τελικά δεν είναι "προδότης του λαού που έκανε το όχι ναι" και άρα αναγνωρίζετε την αναγκαιότητα των μνημονίων- οπότε παραδέχεστε και πως όσα πιστεύατε(με) και λέγατε(με) απ' το 2010 έως το 2015 ήταν χαζομάρες. Τότε πρέπει να παραδεχθείτε πως  τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αδίκως προδότες τους ανεβάζατε(με) και πουλημένους τους κατεβάζατε(με) που το 2010-11 αντιλήφθηκαν την αναγκαιότητα των μνημονίων και δεν επέτρεψαν στη χώρα -παράλληλα με τη χρεωκοπία της- να ερημοποιηθεί με μια ενδεχόμενη έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διασώζοντας όσο γινόταν το βιοτικό μας επίπεδο, που έτσι κι αλλιώς θα επλήττετο λόγω της πτώχευσης.

Σ' αυτήν την περίπτωση παραδέχεστε (όπως έκανα κι εγώ τον Ιούνιο του 15) πως την περίοδο 2010-15 παρασυρθήκατε από την "αντιμνημονιακή" προπαγάνδα του Σύριζα, των Καμμένων κλπ και υποστηρίξατε πλήθος ανυπόστατων θεωριών και σχεδίων που εκπορεύονταν από περίεργους κύκλους της αριστεράς ή και της "αντιμνημονιακής" δεξιάς, όποιους σκοπούς κι αν είχαν όλοι αυτοί (είτε την κατάληψη της εξουσίας μέσω εξαπάτησης είτε κάτι άλλο).
Θέλει γενναιότητα η παραδοχή αυτή.
Γιατί, αν στηρίζετε τον Τσίπρα, τότε λογικά δεν τον θεωρείτε "προδότη" (ποιος άλλωστε εχέφρων άνθρωπος στηρίζει/ψηφίζει κάποιον που θεωρεί προδότη;), και άρα αυτομάτως παραδέχεστε τα παραπάνω.

Τα οποία βέβαια οδηγούν -εκτός των άλλων- στην παραδοχή ότι μιλάμε για ψεύτη πρώτου μεγέθους, τέτοιον που δεν έχει ξαναβγάλει η χώρα μας, αφού κάνει τα ακριβώς -μα ακριβώς!- αντίθετα με αυτά που ευαγγελιζόταν πριν πάρει την εξουσία.
Άρα παραδέχεστε πως υποστηρίζετε έναν αναξιοπρεπή, ξεδιάντροπο ψεύτη!

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζαιοιΑποτέλεσμα εικόνας για προγραμμα θεσσαλονικης


Τώρα βέβαια υπάρχει και το δεύτερο ενδεχόμενο:
Να μην παραδέχεστε τα παραπάνω (σ.σ. ότι τα μνημόνια ήταν αναγκαίο κακό και ότι όσα μας τσαμπούναγε η αντιμνημονιακή αριστερά και δεξιά ήταν μαλακίες στο τετράγωνο) και να θεωρείτε πράγματι τον Τσίπρα πουλημένο που πρόδωσε το γενναίο Όχι και το έκανε Ναι και παρ' όλα αυτά -για όποιον λόγο κι αν το κάνετε- να συνεχίζετε να τον στηρίζετε (έστω και ως το λιγότερο κακό σε σχέση με τη Νδ/Πασόκ).
Σ' αυτήν την περίπτωση, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια της ψηλά, καθώς παραδέχεστε ότι στηρίζετε (ακόμη και ως "λιγότερο κακό") έναν... "προδότη"!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζαιοι

Καταλαβαίνετε πως αυτό δεν είναι λογικό.
Ή παραδέχεστε πως το 2010-15 λέγαμε μαλακίες που μας υπαγόρευε η αντιμνημονιακή προπαγάνδα, τώρα το καταλάβετε και στηρίζετε Τσίπρα (ο οποίος ήταν ο βασικός μοχλός της προπαγάνδας αυτής).
Βέβαια στην περίπτωση αυτή ισχύει το παράδοξο ότι παραδέχεστε πως στηρίζετε αυτόν που είναι ο βασικός υπεύθυνος για το ψέμα που φάγατε τόσα χρόνια, αλλά και για τον κίνδυνο στον οποίο παραδέχεστε πλέον πως βρέθηκε η χώρα το καλοκαίρι του 2015!
Είναι κομματάκι παράδοξο, λοιπόν, να στηρίζει κανείς κάποιον, ο οποίος παραδέχεται ότι τον εξαπάτησε επί μακρόν και έπαιξε την τύχη της χώρας στο ζάρι.

Οπότε αγαπητοί μου φίλοι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στηρίζετε ακόμη τον Τσίπρα ή προτίθεστε να τον ψηφίσετε (έστω και ως το "λιγότερο κακό" σε σχέση με το Πασόκ/Νδ) έχετε φτάσει στα εξής παράδοξα ενδεχόμενα:
α) είτε, ΜΗ παραδεχόμενοι την αναγκαιότητα των μνημονίων, ψηφίζετε αυτόν που παραδέχεστε ότι σας πρόδωσε και σας πούλησε εν μία νυκτί χωρίς κανένα ενδοιασμό (και συνεχίζει αναίσχυντα τα "ναι σε όλα", ενώ πουλάει ευρωπαϊσμό)
β) είτε, παραδεχόμενοι την αναγκαιότητα των μνημονίων, ψηφίζετε αυτόν που παραδέχεστε ότι σας εξαπατούσε ξεδιάντροπα και επικίνδυνα επί 5 χρόνια (σύνδρομο της Στοκχόλμης)

Δε λέω να μην τον στηρίξετε αφού το τραβάει η ψυχούλα σας.
Αλλά τουλάχιστον να παραδεχτείτε τα δεδομένα της στήριξής σας.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Τελικά πόση δημοκρατία μπορούμε να αντέξουμε;


Αποτέλεσμα εικόνας για αντεχεται η δημοκρατια
Στην Ιταλία ο κόσμος (καλώς ή κακώς) ψήφισε, όπως ψήφισε.
Και από την ετυμηγορία του προέκυψε πλειοψηφία της συνεργασίας του "Κινήματος των 5 αστέρων" και της "Λέγκας του Βορρά".
Τα δύο αυτά κόμματα τάσσονται υπέρ της αναθεώρησης ή και εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και ίσως και από την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, λοιπόν, στην Ιταλία (έχοντας βέβαια αυτό το δικαίωμα από το Σύνταγμα) αφαίρεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τα συγκεκριμένα εκλεγμένα κόμματα και μόνος του την παρέδωσε σ' έναν τεχνοκράτη, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, χωρίς τη στήριξη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Και από τότε έχει ξεσπάσει μια έντονη συζήτηση για τα όρια της Δημοκρατίας, το ρόλο των πολιτών, το ρόλο των διεθνών οργανισμών, των αγορών, αλλά και τη συμβατότητα των αποφάσεων των πολιτών με τις εξωτερικές πραγματικές συνθήκες.

Τόσα χρόνια δεν προέκυπταν τέτοιου είδους προβλήματα για τον απλούστατο λόγο ότι οι πολίτες περνούσαν καλά και επομένως ψήφιζαν κυβερνήσεις οι οποίες ήταν λίγο-πολύ συμβατές με το παγκόσμιο σύστημα και τη διεθνή πραγματικότητα. Οπότε η δημοκρατία φαινόταν αυτονόητη και συμβατή με τη διεθνή κατάσταση. Και όλα καλά κι όλα ωραία...
Από την ώρα όμως που η... "δουλειά στράβωσε" (σ.σ. Κρίση) και οι πολίτες άρχισαν να ψηφίζουν (καλώς ή κακώς) "αντισυστημικά" (εντάξει, αυτό ας μη το σχολιάσουμε- τουλάχιστον εμείς οι Έλληνες), άρχισε να τίθεται υπό αίρεση το δικαίωμα των πολιτών να καθορίζουν τη μοίρα της χώρας τους, όταν η απόφασή τους είναι ασύμβατη με τις ανάγκες των αγορών και τη διεθνή πραγματικότητα.

Το ζήτημα προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, λόγω μιας συζήτησης που αρνούμαστε να κάνουμε θεωρώντας την ίσως "ταμπού".
Θεωρούμε πράγματι ότι η Δημοκρατία είναι αυτονόητα το καλύτερο πολίτευμα;

Πρέπει να απαντήσουμε λαμβάνοντας φυσικά υπ' όψιν ότι πολλές φορές θα ισχύει η βούληση της πλειοψηφίας η οποία δύναται να είναι τελείως αντίθετη με τις δικές μας αξίες, τα συμφέροντά και την ιδεολογία μας.
Δηλαδή ό,τι και αν επιλέξει ο λαός, να γίνεται πάντοτε σεβαστό;
Ακόμη κι αν αυτό είναι η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία, η Λεπέν στη Γαλλία ή π.χ. η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα;

Αν θεωρούμε τη Δημοκρατία αυτονόητα το σωστό πολίτευμα, τότε πρέπει να σεβόμαστε και τη θέληση του λαού σε κάθε περίπτωση.
Ακόμη κι όταν η απόφασή του φαίνεται εξωφρενική στα μάτια μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για αντεχεται η δημοκρατια

Κι ύστερα τίθεται το ερώτημα: ο λαός έχει πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν έχει καταφανώς άδικο;
Δικαιούται να έχει άδικο και να ψηφίζει εν πλήρει ανοησία;
Δικαιούται να πάρει αποφάσεις οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν μια χώρα στην καταστροφή;
Κι αν δε δικαιούται, ποιος είναι αυτός που δικαιούται να του αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα;
Όταν η απόφαση ενός λαού αντιβαίνει στις απαιτήσεις της πραγματικότητας, τότε τι πρέπει να γίνεται σεβαστό;
Σε τέτοιες περιπτώσεις, τι μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερο;
Το δημοκρατικό δικαίωμα ή η ανησυχία για την υπόσταση μιας χώρας;

Στις μέρες μας, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα "ταμπού" και να αναρωτηθούμε ξανά για όλα αυτά (για τα οποία αδογμάτιστα αναρωτιούνταν και όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι της αρχαιότητας) και να δώσουμε ειλικρινείς απαντήσεις.

Αν η απάντησή μας είναι ότι ο λαός σε κάθε περίπτωση δικαιούται να παίρνει δημοκρατικά τις αποφάσεις για το μέλλον του και να υφίσταται τις συνέπειές τους ως "νοικοκύρης στον τόπο του", όπως λέμε, τότε σίγουρα η όποια παρέμβαση/ παρεμπόδιση της έκφρασης της λαϊκής βούλησης είναι απαράδεκτη και πρέπει να αφεθεί η κάθε χώρα να κυβερνηθεί από όποιον πολιτικό φορέα και με όποιον τρόπο γουστάρει ο λαός της.
Είτε αυτός είναι δεξιός είτε αριστερός είτε φιλοευρωπαίος είτε ανιτευρωπαίος είτε ρατσιστής είτε αντιρατσιστής είτε εθνικιστής είτε διεθνιστής.
Πρέπει να έχουμε στο νου μας όμως ότι σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ανεχθούμε και μια πιθανότητα ανάληψης της διακυβέρνησης από πλήρως αντίθετους με εμάς πολιτικούς σχηματισμούς. Λόγου χάρη, να ψηφίσει κάποια στιγμή ο ελληνικός λαός τη Χρυσή Αυγή και να αναλάβει εκείνη τη διακυβέρνηση.
(επίτηδες βάζω το ακραίο σενάριο, διότι αν συμφωνούμε με κάποια άποψη, τότε συμφωνούμε και με την ακραία συνέπεια της θέσης μας, όπως σοφά δίδασκε ο Σωκράτης).
Δηλαδή αν συμφωνούμε με το "πάση θυσία" δημοκρατικό δικαίωμα, τότε αποδεχόμαστε και την ακραία συνέπεια της θέσης αυτής (ανάληψη εξουσίας από τον οποιονδήποτε).

Σχετική εικόνα

Αν, όμως, η απάντησή μας είναι ότι ο λαός δεν είναι και τόσο σοφός, οπότε, στην περίπτωση που παρασυρθεί και πάρει μια απόφαση ολότελα λανθασμένη, θα πρέπει να υπάρχουν "δικλείδες ασφαλείας" του συστήματος, οι οποίες θα δύνανται να παρεμποδίζουν την εφαρμογή της όποιας επικίνδυνης ίσως απόφασης, τότε θα πρέπει και πάλι να είμαστε ειλικρινείς και να αποδεχθούμε ότι η δημοκρατία δεν είναι πανάκεια και ότι υπάρχουν υπέρτερες αυτής αξίες.
Και σ' αυτήν την περίπτωση όμως πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να δεχθούμε την ακραία συνέπεια της θέσης μας.
Δηλαδή, να ψηφίσουμε πλειοψηφικά ένα κόμμα και η ψήφος μας να ακυρωθεί από κάποιον θεσμό (Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Άρειο Πάγο κλπ.) ως επικίνδυνη, σύμφωνα με τη δική του κρίση, για την υπόσταση της χώρας- όπως καλή ώρα έκανε ο Ιταλός ΠτΔ προχθές.
Αυτό βέβαια σημαίνει ότι αφενός μεν θα παρεμποδιστούν κόμματα  σαν τη Λέγκα του Βορρά, την Λεπέν, τη Χρυσή Αυγή να πάρουν την εξουσία (για να μη γίνει ό,τι έγινε με τη μεσοπολεμική Γερμανία), αφετέρου δε μπορεί να παρεμποδιστούν και άλλες επιλογές μας οι οποίες απλώς δε θα συμπίπτουν με τη βούληση των ιερατείων (brexit, αντιμνημόνια, Καταλωνία κλπ).
Ή μπορεί να πάει και παραπέρα το θέμα, σε παρεμπόδιση δηλαδή ιδεολογικών επιλογών: π.χ. θα μπορούσε να παρεμποδιστεί η άνοδος του Πασοκ το 81 στην εξουσία ή του Σύριζα το 15.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελούσε και η παρεμπόδιση του ΕΑΜ το 44-45 που φαινόταν να έχει πλειοψηφικό ρεύμα, αλλά παρεμποδίστηκε (μάλλον ευτυχώς, αν κρίνουμε από τον υπόλοιπο "υπαρκτό σοσιαλισμό") με αντιδημοκρατικά μέσα (σίγουρα δυστυχώς, διότι έγινε εμφύλιος).
Έτσι όμως, απ' την άλλη, παρεμποδίζονται καταστροφικές επιλογές οι οποίες υπονομεύουν το παρόν και το μέλλον μιας χώρας (π.χ. Σύριζα 2015 ή βασιλικός Γούναρης αντί Βενιζέλου το 1920) ή μπορούν να αποβούν μοιραίες για τον πλανήτη ολόκληρο (π.χ. Χίτλερ το 33 ή ίσως Τραμπ σήμερα).

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοψηφισμα 2015

Τα διλήμματα είναι πραγματικά και μεγάλα και δεν έχουν εύκολες απαντήσεις.
Σκέφτεται κανείς: τι θα γινόταν αν ο ΠτΔ της Γερμανίας εμπόδιζε την ανάληψη της εξουσίας απ' τον Χίτλερ ως πρώτο κόμμα το 33;
Θα αντιμετωπιζόταν ο αντιδημοκρατικός κίνδυνος (Χίτλερ, ναζισμός) από μια αντιδημοκρατική απόφαση (πραξικοπηματική άρνηση παράδοσης της εξουσίας στον βάσει πλειοψηφίας πρώτο);
Ή μήπως αυτό θα ισχυροποιούσε κι άλλο τον Χίτλερ;
Ή κι αν γινόταν αυτό, τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί από αυτό που τελικά συνέβη;


Και τελικά η αντιδημοκρατική παρεμπόδιση των επικίνδυνων ή αντιδημοκρατικών επιλογών του λαού προστατεύει τη δημοκρατία και το λαό ή τον θυμώνει και τον ριζοσπαστικοποιεί περισσότερο, ωθώντας τον έτι περισσότερο στον εξτρεμισμό;
Είναι μήπως μια επιλογή που ίσως δεν έχει να χάσει τίποτα, αφού έτσι κι αλλιώς ο κίνδυνος είναι τεράστιος, άρα αξίζει να πάρει κανείς το ρίσκο;
Μήπως είναι μια απλή κοτρόνα που μάταια προσπαθεί να σταματήσει έναν αναπόφευκτο ορμητικό χείμαρρο;
Μήπως όμως είναι και αποτελεσματική και μας γλιτώνει από πραγματικά τεράστιους κινδύνους, ακόμη κι αν θυσιάζεται το δημοκρατικό δικαίωμα του λαού να ορίζει τη μοίρα του;

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοψηφισμα 2015

Έχουμε αναρωτηθεί για όλα αυτά;
Έχουμε αναρωτηθεί τελικά αν μπορούμε να αντέξουμε τη δημοκρατία;
Ή έστω πόση δημοκρατία μπορούμε να αντέξουμε;
Έχουμε αναρωτηθεί αν υπάρχει άλλος, καλύτερος δρόμος;
Και, αν ναι, ποιος είναι αυτός και πώς θα μπορούσε πράγματι να διασφαλίσει καλύτερους όρους ζωής από μια -έστω και με αδυναμίες- δημοκρατία;

Ή μήπως ορκιζόμαστε στη δημοκρατία, έχοντας απλώς την εντύπωση ότι πάντοτε θα κυριαρχεί μια πλειοψηφική άποψη είτε σύμφωνη με τη δική μας είτε τουλάχιστον όχι τελείως αντίθετη με αυτήν;

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

#Je Suis Kemalista! (μην τυχόν με πουν φασίστα)

Αποτέλεσμα εικόνας για μπουταρης κεμαλ
Βγαίνει ο Δήμαρχος μιας πόλης που κατοικείται ως επί το πλείστον από πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία και κάνει την πιο κατάπτυστη πράξη που θα μπορούσε να κάνει άνθρωπος: προσέβαλε με λόγια και με έργα τους νεκρούς παππούδες των δημοτών.
Η δήλωση: "δε δίνω ούτε σκατό (κοινώς "χέστηκα") για τους Έλληνες που έσφαξε ο Κεμάλ" κανονικά από μόνη της έπρεπε να αρκεί για να ξεσηκωθούν απέναντί του όλοι οι πολίτες αλλά και οι θεσμικοί παράγοντες της πόλης του- και όχι μόνο.
Η προσβολή των νεκρών προγόνων είναι ένα από τα χειρότερα αμαρτήματα που μπορεί να διαπράξει κάποιος.

Και θα 'λεγε κάποιος καλοπροαίρετος "ε, εντάξει, μπορεί εν τη ρύμη του λόγου να είπε μια κουβέντα παραπάνω που να μην την εννοούσε" (αν και δε νομίζω πως κανείς από σας θα έλεγε αυτήν την ατάκα έστω και κατά λάθος).
Ωραία, λέω, ας είμαστε καλοπροαίρετοι.
Μπορεί να του ξέφυγε και να μην είναι πράγματι λάτρης του Κεμάλ.

Αλλά μετά θυμάμαι ότι ο ίδιος άνθρωπος είναι που 'χει προτείνει τη μετονομασία κεντρικής λεωφόρου (της "Αποστόλου Παύλου") της Θεσσαλονίκης σε... "λεωφόρο Κεμάλ Ατατούρκ"!
Και ο ίδιος ο οποίος αγωνίζεται να ανοίξει το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη ως μουσείο!


Αποτέλεσμα εικόνας για γενοκτονια ποντιων
Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού
Άλλη φορά, πάλι, είχε κάνει τη δήλωση (επ' αφορμή των απόψεών του για το "μουσείο") που εξέφραζε το θαυμασμό του για τον Κεμάλ και μας καλούσε να μην ξεχνάμε πως ο "μεγάλος ηγέτης Κεμάλ" γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (οπότε προφανώς πρέπει να... τιμάμε τη μνήμη του).

Και να 'ταν μόνο αυτό;
Προ μηνών και με τη "διαπραγμάτευση" με τα Σκόπια να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, μιλώντας σε ξένους δημοσιογράφους πρότεινε "η επόμενη συνάντηση των δύο πρωθυπουργών, Ελλάδας και «Μακεδονίας», να διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη"!
Δηλαδή ο ίδιος ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, της πρωτεύουσας της Μακεδονίας μας, την μόνης αληθινής Μακεδονίας -σκέτο- αποκαλεί τη γείτονα με την οποία έχουμε εθνική διένεξη δεκαετιών με την ονομασία που εκείνη διεκδικεί!
Κάτι που φυσικά λειτουργεί και ως ένα επιπλέον επικοινωνιακό-διαπραγματευτικό ατού της αντίπαλης πλευράς.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρότεινε κιόλας να μετονομάσουμε εμείς το... αεροδρόμιο "Μακεδονία" της Θεσσαλονίκης σε κάτι άλλο, για να μην... μπερδεύονται οι τουρίστες και νομίζουν ότι βρίσκονται στα... Σκόπια!

Με λίγα λόγια, ο περί ου ο λόγος Δήμαρχος έχει προκαλέσει επανειλημμένα με -όχι απλώς κατάπτυστες, όχι απλώς καταδικαστέες, αλλά- χυδαίες, χυδαιότατες δηλώσεις, αντίθετες πάντοτε στις εθνικές θέσεις και διεκδικήσεις.

Ο υμνητής του μεγαλύτερου σφαγέα που γνώρισε ο ελληνισμός στη μακραίωνη ιστορία του (Κεμάλ), υπεύθυνου για τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του (Μικρασιατική Καταστροφή, Γενοκτονία Ποντίων και ξεριζωμός του "ενός απ' τα δύο πόδια της Ελλάδας) δεν αντιμετώπισε ουδεμία αντίδραση από το δημοτικό συμβούλιο, από την πλειοψηφούσα παράταξη, που σε οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο θα είχε αποσύρει την εμπιστοσύνη της προς τον χυδαίο δήμαρχο.
Ένα από όλα αυτά που έχει πει, επαρκεί ως λόγος καθαίρεσής του.
Πόσο μάλλον όλα αυτά μαζί.

Δείχνουν έναν άνθρωπο με βαθύ ανθελληνικό αίσθημα ("ντρέπομαι που γεννήθηκα Έλληνας", δήλωσε άλλοτε), ενώ δημιουργούν εύλογες υποψίες ότι οι απόψεις του δεν είναι και τόσο αθώες, αλλά εκπορεύονται από συμφέρον ή και διατεταγμένη υπηρεσία ενάντια στα εθνικά συμφέροντα.
Αλλά, τελοσπάντων, το θέμα δεν είναι να κάνουμε δίκη προθέσεων- δεν θα το βρούμε ποτέ άλλωστε αυτό ούτε και αποδεικνύεται.


Αποτέλεσμα εικόνας για καταστροφή της σμύρνης
Η καταστροφή της Σμύρνης

Ωστόσο, η παράθεση των παραπάνω δηλώσεων και γεγονότων (που είναι μόνο ένα μικρό δείγμα χυδαιότητας από τα πεπραγμένα του Δημάρχου της ντροπής) αποσκοπεί στην ανάδειξη μιας αλήθειας που η φιλελέδικη και αριστερούλικη προπαγάνδα επιχειρεί να συσκοτίσει: ότι δηλαδή όσοι αντιδρούμε στην αντεθνική χυδαιότητα του Μπουτάρη δεν είμαστε ούτε φασίστες ούτε χρυσαυγίτες.

Κι ότι δε θα απολογηθούμε εμείς που σεβόμαστε τους προγόνους μας και αγαπάμε την πατρίδα μας, αλλά αυτοί που αγαπούν και σέβονται κάθε αντίπαλο της πατρίδας και μισούν καθετί που τους θυμίζει Ελλάδα.
Αυτοί που ξερνάνε με τη φουστανέλα, αλλά εκσπερματώνουν με το φέσι.
Αυτοί που ονειρεύονταν πάντοτε μια "αυτοδιατιθέμενη Μακεδονία" και έναν "Μακεδονικό λαό", ενεργώντας πάντοτε ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα.
Αυτοί που δήλωναν αυτάρεσκα στις κομματικές εφημερίδες τους πως "όχι μόνο δε λυπήθηκαν με τη μικρασιατική καταστροφή, μα και την επιδιώξανε (!!!) κιόλας".

Αυτοί δε θα μας κάνουν μαθήματα αντίθεσης στο φασισμό (και ουχί "αντιφασισμού").
Γιατί αυτοί είναι υμνητές ενός από τους μεγαλύτερους σφαγείς στην ιστορία της ανθρωπότητας!
Όταν μάλιστα ο ίδιος ο Χίτλερ δήλωνε τον Απρίλιο του 1939 για το είδωλό τους, τον Κεμάλ: "ο Mussolini ήταν ο πρώτος του μαθητής κι εγώ [ο Χίτλερ] είμαι ο δεύτερος μαθητής του”.
Πάντως, τους χρυσαυγίτες που κατά καιρούς είτε ευθαρσώς είτε μέσες-άκρες δηλώνουν το θαυμασμό για το "μεγάλο ηγέτη Αδόλφο" τους κράζουμε.
Οι σημερινοί, λοιπόν, υμνητές του Χίτλερ είναι ναζιστές.

Οι σημερινοί υμνητές του Κεμάλ τι είναι;

  • α. προοδευτικοί;
  • β. αντιφασίστες;
  • γ. διεθνιστές;
  • δ. καραφασισταριά του κερατά;

(διαλέγετε και παίρνετε)

Αποτέλεσμα εικόνας για μπουταρης κεμαλ
Ο δάσκαλος και ο... μαθητής!

Και για να τελειώνουμε, για την επίθεση στον Μπουτάρη έχω να πω στο εξής.
Μεγαλύτερος υπεύθυνος είναι το πολιτικό σύστημα (και σε αυτοδιοικητικό αλλά και σε κεντρικό επίπεδο) που δεν έπραξε τα δέοντα μετά τις επανειλημμένες χυδαίες προκλήσεις του κεμαλιστή Δημάρχου.
Αν με θεσμικό και δημοκρατικό τρόπο είχε βάλει (ή μάλλον... βγάλει) στη θέση του τον Μπουτάρη, τότε δε θα γινόταν τίποτα προχθές.

Αλλά η πλήρης αδιαφορία του πολιτικού συστήματος, ως είθισται, οδηγεί σε λαϊκή οργή, η οποία όταν ξεσπάσει πολλές φορές παίρνει διαστάσεις ανυπολόγιστες.
Μέσα στο πλήθος που δικαίως καλούσε τον Μπουτάρη να ξεκουμπιστεί να φύγει από την τελετή μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, ήταν δυστυχώς αναπόφευκτο να βρεθούν και 5-6 τραμπούκοι οι οποίοι θα ασκούσαν βία εναντίον του.
Και με την ψυχολογία της μάζας (όπως είθισται σε κάθε μάζωξη οποιασδήποτε μορφής και προσανατολισμού), παρασύρθηκαν και κάμποσοι άλλοι και ενέδωσαν στην τραμπούκικη συμπεριφορά.
(και οι Συριζαίοι μη μας τρελαίνουν με τη... Χριστομάθεια, διότι μετά τα όσα έκαναν το 2010-12 είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να ομιλούν περί βίας και τραμπουκισμού)

Η Δικαιοσύνη καλώς πράττει και τους διώκει διότι διέπραξαν βαρύ αδίκημα, ως φυσικοί αυτουργοί.
Οι ηθικοί αυτουργοί όμως είναι όλοι αυτοί οι λακέδες της τοπικής και κεντρικής εξουσίας οι οποίοι πλειοδοτούν σε αδιαφορία -στην καλύτερη περίπτωση- για τα εθνικά θέματα ή σε αντεθνική διατεταγμένη υπηρεσία -στη χειρότερη.

Όταν δεν πράττει αυτός που πρέπει να πράξει και με τον τρόπο που πρέπει να πράξει...
...τότε αναλαμβάνει να πράξει εκείνος που δεν πρέπει να πράξει και με τον τρόπο που δεν πρέπει να πράξει.

Πάντως, δεν πρόκειται να περάσει το κλασικό συζριζαίικο κολπάκι του διχασμού.
Ο ελληνικός λαός δε χωρίζεται σε Μπουτάρηδες και σε Χρυσαυγίτες.
Σε Κεμαλιστές και Χιτλερικούς.
Η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού είναι δημοκράτες, με ελεύθερο πνεύμα, με πατριωτικό φρόνημα και με έναν εγωισμό που κανένας Τσιπρο-Μπουταραίος δε θα καταφέρει να κάμψει.
Η προσήλωση στην ιδέα του έθνους και στην προκοπή του μέσα από παντός είδους εθνικές νίκες είναι αυτονόητη και αδιαπραγμάτευτη.

Ούτε Ψωμιάδη ούτε Μπουτάρη!
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου απεχθούς νομίσματος.
Να αναλάβει τη διοίκηση της δεύτερης τη τάξει ελληνικής πόλης ένας φυσιολογικός άνθρωπος που θα εκφράζει φυσιολογικές ιδέες. Τίποτε άλλο. 

Κι αυτό να συμβεί και στη χώρα μας εν γένει σε κεντρικό πολιτικό-κυβερνητικό επίπεδο.
Ούτε ολοκληρωτικοί αδίστακτοι απάτριδες ούτε ξιπασμένοι αντικοινωνικοί φιλελέδες.
Ούτε ο... συνδυασμός τους!

Να έρθουν κανονικοί άνθρωποι που να εμφορούνται από τις αυτονόητες αξίες:
Δημοκρατία, Ελευθερία, Πατρίδα, Παράδοση, Όραμα, Αξιοσύνη, Πρόοδος, Παιδεία, Αξιοκρατία, Υπερηφάνεια, Αξιοπρέπεια, Ισονομία, Δικαιοσύνη.


Αποτέλεσμα εικόνας για βενιζέλος ελευθέριος συνθηκη σεβρων

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

"Έλα μωρέ, μπλοφάρει..!"


Αποτέλεσμα εικόνας για πόλεμος τουρκία
Στα "πηγαδάκια" που σχηματίζουμε συζητώντας το φλέγον ζήτημα της επιθετικότητας της Τουρκίας, μου κάνει εντύπωση η απαθής στάση πολλών.
Πολλών που δηλώνουν βέβαιοι ότι "δεν τρέχει τίποτα, μωρέ" και ότι ο Ερντογάν απλώς "μπλοφάρει δημιουργώντας σκηνικά έντασης για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους ή για εκ των δυτικών εκτόνωση της έντασης εξ ανατολών".

Κοιτάξτε, δε λέω πως αποκλείεται να ισχύει και αυτό το σενάριο, το "καλό".
Ουδείς μπορεί να το αποκλείσει.
Όπως όμως ουδείς μπορεί να αποκλείει και το "κακό" σενάριο.

Δηλαδή, αναρωτιέμαι:
αν τυχόν κάποτε θελήσει πόλεμο η Τουρκία, ποιες κινήσεις θα κάνει, ποιο κλίμα θα δημιουργήσει λίγο πριν την έκρηξή του;
Τι, δηλαδή, θα χρειαστεί να δούμε από την πλευρά της, ώστε να πιστέψουμε ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός και μεγάλος;

Και -ρωτώ εγώ- ποιες απ' τις κινήσεις που σκεφτήκατε δεν έχει κάνει ακόμη;

Θέλετε ρητορική πολεμική; Ο Ερντογάν και οι υπόλοιποι αξιωματούχοι απειλούν ότι "θα μας ρίξουν στη θάλασσα να ταΐσουμε τα ψάρια όπως το '22", θα μας.."ξεδοντιάσουν" και άλλα τέτοια όμορφα, που είναι τόσο πολλά που δεν υπάρχει λόγος να τα θυμηθούμε εδώ όλα..
Θέλετε ευθεία αμφισβήτηση των συνόρων; Ζητούν ο ένας 18 νησιά ο άλλος 38 ο παράλλος 68 και πάει λέγοντας... Από Φούρνους, σε Καστελλόριζο, από Ρω σε Ίμια, από Φαρμακονήσι σε Καλόλιμνο...
Θέλετε ευθείες προκλήσεις και "θερμά επεισόδια"; Ο εμβολισμός του ελληνικού πλοίου "Γαύδος" προ μηνός αρκεί- για να μην πούμε για τη σημαία προχθές ή για την παρενόχληση πρωθυπουργικού αεροσκάφους. Με αποκορύφωμα βέβαια τη βίαιη εκδίωξη του ιταλικού πλοίου στην κυπριακή ΑΟΖ.
Θέλετε αιχμαλώτους; Οι δύο όμηροι στρατιωτικοί είναι η απάντηση.

Αποτέλεσμα εικόνας για εμβολισμός ελληνικού πλοίου

Δηλαδή -ρωτώ εγώ- τι παραπάνω απ' αυτά συμβαίνει κανονικά πριν από έναν πόλεμο;
Φοβούμαι πως πόλεμοι γίνονται και με λιγότερα απ' αυτά.

Επομένως, πώς πολλοί εκφράζουν με τέτοια αυτάρεσκη βεβαιότητα πως... βρίσκονται στο μυαλό του Ερντογάν και ξέρουν πως δεν έχει σκοπό να ανοίξει πόλεμο κανονικό;

Εντάξει, μια εξήγηση για τη στάση αυτήν την έχω. Κρίνοντας απ' το ιδεολογικό στίγμα των "βέβαιων πως δε θα γίνει πόλεμος και πως όλα αυτά είναι παιχνίδι εξουσίας/ μπλόφες του Ερντογάν", κάνω τη σκέψη πως δεν το πιστεύουν επειδή κατά βάση δεν ταιριάζει με το συνολικό τους αφήγημα. Γιατί αν δεχθούν αυτό, θα πρέπει να δεχθούν κι άλλες σκληρές αλήθειες σχετικά με το θέμα (π.χ. ανάγκη αύξησης και εκσυγχρονισμού των στρατιωτικών μας εξοπλισμών) που δε συνάδουν με το αφήγημά τους. Οπότε κατά την προσφιλή τους τακτική, ως γνωστοί "ξερόλες", απλώς αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και ερμηνεύουν όλα τα γεγονότα βάσει της παράλληλης δικής τους ιδεολογικής εξω-πραγματικότητας. Εξάλλου, ισχύει και αυτό που λέει το ρητό: "ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλά μια ωραία ιστορία".

Εγώ τι να σας πω;
Φοβάμαι πως τελικά δε θα αποφευχθεί μια ευθεία σύγκρουση με την Τουρκία.
Δεν μπορώ να ξέρω ή να εκτιμήσω το χρόνο που θα εκδηλωθεί, βέβαια.
Καθώς η περίπτωσή μας είναι διαφορετική από τις άλλες για την Τουρκία (Κούρδοι, Ιράκ, Συρία κλπ).
Εμείς είμαστε και στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, οπότε το πράγμα περιπλέκεται λόγο παραπάνω.
Όχι βέβαια ότι επειδή είμαστε στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, η Τουρκία θα... κωλώσει να επιτεθεί.
Όπως ίσως έχετε παρατηρήσει, ο Ερντογάν δε μασάει. Και είναι και "γάτος". Παίζει τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τη Ρωσία στα δάχτυλα διπλωματικά.
Αλλά όσο να 'ναι, η εμπλοκή μας σ' αυτούς τους οργανισμούς είναι ένα στοιχείο που δεν μπορεί να το αγνοήσει ο Τούρκος.

Αποτέλεσμα εικόνας για συρια στρατοπεδα

Εξάλλου τα πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα στη διεθνή σκηνή. Έχουν εμπλακεί όλοι με όλους: Αμερικανοί, Ρώσοι, Τούρκοι, Γάλλοι, Άγγλοι, Κινέζοι, Γερμανοί, Ιρανοί, Σαουδάραβες, Ισραηλινοί. Δεν υπάρχουν καν σταθερά στρατόπεδα, ενώ υπάρχουν πολλοί απρόβλεπτοι ηγέτες (Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν κλπ).
Δεν υφίσταται σήμερα καμία βεβαιότητα για τους διεθνείς συσχετισμούς.

Όπως επίσης φοβούμαι ότι με τη σημερινή αλλοπρόσαλλη κυβέρνηση είναι πιθανό είτε να μπλέξουμε σε πόλεμο που δε θα επιθυμεί η Τουρκία- προκαλώντας τον εμείς δηλαδή (βλέπε μαλακίες Καμμένου) είτε να χάσουμε εδάφη χωρίς να αντιδράσουμε (βλέπε διεθνισμούλη των Συριζαίων).
Κι επειδή με το πρώτο δε νομίζω και πολλοί να διαφωνούν ή να απορούν, θα μιλήσω για το δεύτερο μόνο.
Πώς πιστεύετε θα αντιδράσει η σημερινή κυβέρνηση σε περίπτωση "θερμού επεισοδίου" (π.χ. αν κάνουν κατάληψη στη Ρω ή σε περίπτωση εξόδου τουρκικού πλοίου για έρευνες σε ελληνική ή κυπριακή ΑΟΖ) με την Τουρκία στο Αιγαίο; Εγώ πιστεύω πως ό,τι τετελεσμένο δημιουργήσει η Τουρκία, η κυβέρνηση θα το χάψει και απλώς θα διαμαρτυρηθεί στον ΟΗΕ. Και κοινώς θα κάνει την πάπια.

Αποτέλεσμα εικόνας για πόλεμος τουρκία

Και τα πράγματα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα εξάλλου καθώς έχουμε γίνει ως χώρα υποδοχής όχι μόνον των εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών (με κύρια υπεύθυνη την αλλοπρόσαλλη πολιτική του Σύριζα) αλλά και πολλών-πάρα πολλών- Τούρκων "αντικαθεστωτικών". Δηλαδή κάθε μέρα περνούν στην Ελλάδα δεκάδες -αν όχι εκατοντάδες- αντι-Ερντογανικοί. 
Κι εμείς τους περιμαζεύουμε.
Είναι έξυπνη πολιτική αυτή;
Αφενός κάνουμε πλάτες στους Κεμαλικούς, οι οποίοι είναι χειρότεροι απ' τον Ερντογάν (οι Κεμαλικοί ονειρεύονται να μας ξεκοιλιάσουν όλους- ενώ κατηγορούν τον Ερντογάν ως υπερβολικά... υποχωρητικό απέναντί μας).
Αφετέρου δεν ξέρουμε ακριβώς τι σκοπούς έχουν αυτοί και πώς θα αντιδράσουν όταν θα 'χουν γίνει πολλοί, σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία.
Δε νομίζω ότι λειτουργούμε σωστά. Πρέπει να τους στείλουμε πίσω στην Τουρκία.
-Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Κεμάλ είναι ο μεγαλύτερος (κι απ' τον Χίτλερ) σφαγέας του ελληνισμού στην μακραίωνη ιστορία μας, είναι υπεύθυνος για τη γενοκτονία των Ποντίων και για τον ξεριζωμό του πανάρχαιου μικρασιατικού ελληνισμού.-
Κι εμείς... νταντεύουμε τους σημερινούς υποστηρικτές του!

Και τους οχτώ Τούρκους έπρεπε να τους είχαμε δώσει πριν καν δημιουργηθεί θέμα. Τις πρώτες μέρες φυσικά.
Διότι τώρα -για προφανείς λόγους- δε γίνεται να τους δώσουμε.
Δεν έχουμε καμιά δουλειά εμείς να γινόμαστε το μαξιλαράκι των Κεμαλιστών και να δίνουμε από πάνω κι αφορμές στην Τουρκία.
Πόσο μάλλον αφορμές οι οποίες δε μας αφορούν και δε σχετίζονται με τις εθνικές μας θέσεις και συμφέροντα.
Είμαστε χώρα εχθρική με την Τουρκία και όχι ο ΟΗΕ για να περιμαζεύουμε τον καθένα εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σχετική εικόνα

Τελοσπάντων, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.
Τα σύννεφα του πολέμου ολοένα και πυκνώνουν, όχι μόνο στα σύνορά μας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.
Και δυστυχώς δεν υπάρχει σοβαρή ηγεσία στο ελληνικό κράτος.
Απέναντί μας έχουμε έναν παίκτη παγκόσμιας κλάσης (Ερντογάν) κι εμείς έχουμε το Συριζανελέικο τσίρκο και αντιπολίτευση τον Ποταμίσιο Κυριάκο, που δε διαφέρει και πολύ από δαύτους.
Είναι από εκείνες τις φορές που ελπίζεις στην τύχη να σε βοηθήσει μην τυχόν και συμβεί τίποτα.
Πάντως, ας μην εφησυχάζουμε.
Κι ας μην είμαστε στον κόσμο μας, όπως εκείνοι για τους οποίους γράφτηκε το τραγούδι του Ξυλούρη:
"Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά.
Την άλλη μέρα 
μπήκαν στην πόλη οι οχτροί"...

Ας είμαστε έτοιμοι για τα πάντα, λοιπόν, κι ας μη λέμε τόσο ελαφρά τη καρδία "έλα μωρέ, μπλοφάρει"!



ΥΓ.: Και για να γελάσουμε και λίγο, ας απολαύσουμε σχετικό πρωτοσέλιδο Ελεύθερης Ώρας.
Να σκάσει το χειλάκι μας...
Νευράκια η Παναγία τελευταία, σύμφωνα με την έγκυρη εφημερίδα!

Σχετική εικόνα

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Η φυλή των "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, αλλά..." (6 κατηγορίες κρυπτο-Συριζαίων)


Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα ξεφτιλες
Όταν μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος του 2015 και τα πρώτα αναθέματα των πάλαι ποτέ "αντιμνημονιακών" υποστηρικτών του Σύριζα περί προδοσίας του Τσίπρα, οδεύαμε προς τις δεύτερες εκλογές του 2015, οι περισσότεροι πίστευαν πως δε θα πάρει ούτε την ψήφο του.
Κι όμως ξαναπήρε το ίδιο ποσοστό (36%) και έχω κάτι πληροφορίες πως στην εκλογική διαδικασία δε συμμετείχαν εξωγήινοι και ότι επομένως τον ψήφισαν περίπου οι ίδιοι που τον είχαν ψηφίσει και την πρώτη φορά. Οι ίδιοι ποσοτικά σίγουρα, αλλά σε μεγάλο βαθμό και ποιοτικά.
Αυτοί λοιπόν που τον έλεγαν προδότη και κωλοτούμπα και ορκίζονταν πως "καλύτερα να τους κοπεί το χέρι παρά να ξαναψηφίσουν αυτόν τον απατεώνα που έκανε το όχι.. ναι" εν ριπή οφθαλμού, αυτοί φαίνεται πως τον ψήφισαν σιωπηλοί.
Όλοι αυτοί έλεγαν πως θα ψηφίσουν ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ κλπ. Κι όμως τα ποσοστά όλων αυτών δεν απορρόφησαν παραπάνω από 2-3% από Ιανουάριο σε Σεπτέμβριο του '15.
Επομένως όλοι αυτοί ψήφισαν Σύριζα. Αλλά όχι με δόξα και τιμή.
Τον ψήφισαν σιωπηλοί και λέγοντας ότι ψηφίζουν κάτι άλλο.
Αυτό είναι δηλωτικό σημάδι της ντροπής τους.
Σιωπηλά κάνουμε κάτι μόνο όταν ντρεπόμαστε γι' αυτό.
Ντρέπονταν γι' αυτό που έκαναν, αλλά το έκαναν.

(για όποιον έχει απορίες για το άτομό μου, εγώ εξέφρασα ευθαρσώς τότε πως για πρώτη φορά στη ζωή μου θα ψήφιζα ΝΔ, όπως και έκανα και δεν το μετανιώνω καθόλου- για τη βλακώδη στάση μου το 2010-15 μετανιώνω μονάχα, που έπεσα θύμα προπαγάνδας, δημαγωγίας, μαζοποίησης και στερεοτυπικών αντιλήψεων που έφερα από παιδί)

Έτσι ξαναπήρε την εξουσία ο Τσίπρας χάρη στους... εξωγήινους ψηφοφόρους και από τότε κυβερνά καταπατώντας καθημερινά κάθε έννοια αξιοπρέπειας, αφού ψηφίζει όλα αυτά που κατήγγειλε επί χρόνια και -το γελιοωδέστερο- όλα αυτά που καταγγέλλει την ίδια ώρα που τα ψηφίζει (!!!), μοιράζοντας αφειδώς σανό στον εύπιστο κόσμο.
Κι αν το να ψηφίζει τους νόμους αυτούς, το δικαιολογήσουμε βάσει της υπογραφής που έχει βάλει στο Μνημόνιο 3, δεν μπορεί ωστόσο να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά του ως του μεγαλύτερου.... "Μερκελιστή" (δική του η λέξη) που γνώρισε ο τόπος, ξεπερνώντας ακόμη κι εκείνον τον... Τζήμερο!
Τόσο υποτακτικό στους ξένους πρωθυπουργό δεν ξαναείδε ποτέ ο τόπος!

Παρόλα αυτά, αυτοί που τον ψήφισαν... σιωπηλά τον Σεπτέμβριο του 2015 δείχνουν μια στάση αν μη τι άλλο περίεργη.
Σήμερα οι περισσότεροι εξ αυτών αρνούνται ότι είναι Σύριζα. Αλλά... βάζουν κι ένα "αλλά..." κάθε φορά που το λένε, αφού υποστηρίζουν στο διάλογο σε γενικές γραμμές τη γραμμή του Σύριζα στα περισσότερα θέματα.
Θα λέγαμε ότι όλοι αυτοί αποτελούν μια φυλή: τη φυλή των "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, αλλά..."

Αποτέλεσμα εικόνας για εγω δεν ειμαι συριζα αλλα

Ας δούμε λοιπόν τις βασικές κατηγορίες της φυλής αυτής.

1. Η πρώτη. Αφενός κράζουν καμιά φορά (αν τους καίνε προσωπικά κυρίως) για επιμέρους θέματα (πλειστηριασμοί, ιδιωτικοποιήσεις, φόροι κλπ) αν τύχει η κουβέντα, όμως σε γενικές γραμμές αποφεύγουν να συζητούν πολιτικά και πλέον ασχολούνται με άλλα θέματα, ενώ στη συζήτηση σου αλλάζουν κουβέντα.
Στο διαδίκτυο θα τους αναγνωρίσετε απ' το ότι εκεί που δημοσίευαν διαρκώς πολιτικά κείμενα, τώρα ανεβάζουν φωτογραφίες με πουλάκια, λιβάδια και αδέσποτα που ψάχνουν σπίτι...
Οι περισσότεροι δε βγάζουν κουβέντα περί πολιτικής (όπως περίπου έκαναν οι δεξιοί τον παλιό καιρό που ντρέπονταν να λένε ότι είναι δεξιοί και παρουσιάζονταν ως "απολιτίκ" με προμετωπίδα τη φράση "έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι- εγώ δεν ασχολούμαι").
Στην πραγματικότητα ασχολούνται και... παρασχολούνται, αλλά προσπαθούν να μη συζητούν γιατί φοβούνται πως πάνω στην κουβέντα θα δείξουν και στους άλλους αλλά και στον εαυτό τους πόσο χειραγωγημένοι από την ρητορική του Σύριζα είναι.


2. Υπάρχει βέβαια ένα μέρος αυτών που έχει βγάλει το οικονομικό-πολιτικό στοιχείο από την πολιτική συζήτηση και έχει θέσει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους διάφορα... άσχετα θέματα και μικρού πολιτικού βεληνεκούς, τα οποία σχετίζονται με την ταυτοτική πολιτική ή αλλιώς με την πολιτική των "δικαιωμάτων".
Αυτοί είναι οι λεγόμενοι "δικαιωματικοί", οι οποίοι άφησαν πίσω τις επαναστάσεις και τις κοινωνικές κινητικότητες και θεωρούν πως τα σημαντικότερα ζητήματα που έχει να λύσει η χώρα μας σήμερα είναι οι γκέι γάμοι, το νομικό φύλο των τρανσέξουαλ, η χορτοφαγία, η φαρμακευτική κάνναβη, οι ράμπες αναπήρων, το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους και καμιά φορά ο πόνος εκ της προσωπικής ιστορίας κανενός περαστικού απ' τα μέρη μας πρόσφυγα/μετανάστη.
Αυτά ουσιαστικά είναι τα έμμεσα άλλοθι ούτως ώστε να πει όταν έρθουν οι εκλογές "στα οικονομικο-πολιτικά έτσι κι αλλιώς Μνημόνιο θα 'χουμε, αλλά για να περάσουν 2-3 νόμοι σχετικοί με τα παραπάνω, θα ψηφίσω Σύριζα μωρέ".
Προς το παρόν βέβαια δεν το λένε ακόμη και φλερτάρουν στα λόγια με άλλους αριστερόστροφους χώρους, αλλά η στάση τους ουσιαστικά προετοιμάζει αυτήν την εκλογική συμπεριφορά.

Σχετική εικόνα

3. Δεν μπορώ βέβαια να μην αναφερθώ και σ' αυτούς που μετά το 2016 ανακάλυψαν πόσο κακό πράγμα είναι η φοροδιαφυγή του υδραυλικού, τη διαφθορά στο Δημόσιο και άλλα τέτοια. Μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερο ψελλίζουν πως τελικά το αλήστου μνήμης "μαζί τα φάγαμε" δεν ήταν και τόσο ψέμα και ότι δεν είμαστε σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα.
Αυτοί είναι οι όψιμοι ευρωπαϊστές που ξαφνικά εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τον τρόπο που λειτουργούν οι νόμοι στη Γερμανία, στη Σουηδία, στη Φινλανδία κλπ.
Έχουν γίνει πιο... "Μενουμευρώπηδες" κι απ' τον αξέχαστο τύπο με το κολονάτο ποτήρι με το κρασί στο Σύνταγμα και θεωρούν πως οι προηγούμενες κυβερνήσεις τελικά ήταν αυτές που δε μας άφηναν να γίνουμε Ευρωπαίοι.
Φυσικά, πλησιάζοντας προς τις εκλογές, θα "ανακαλύπτουν" ολοένα και περισσότερο πως η μοναδική ελπίδα για να γίνουμε χώρα ευρωπαϊκή είναι ο.. Σύριζα! 

Αποτέλεσμα εικόνας για εγω δεν ειμαι συριζα αλλα

4. Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία της φυλής "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, αλλά...". Είναι κάποιοι πιο "σκληροί ιδεολόγοι", στους οποίους αν μιλήσεις για τον Σύριζα θα σε βρίσουν. Ωστόσο, οποιοδήποτε θέμα κι αν συζητήσεις μαζί τους, βλέπεις πως απαντούν με τη φρασεολογία και την οπτική του Σύριζα. Για παράδειγμα, μιλήστε με έναν... αναρχικό (!) για το θέμα των συλλαλητηρίων για τη Μακεδονία. Θα ταυτιστεί πλήρως με τον Σύριζα. Ακόμη και με τις εκτιμήσεις της... Αστυνομίας για τον κόσμο στα συλλαλητήρια! Μιλήστε με έναν σκληρό κομμουνιστή για τη Novartis και το ζήτημα της Δικαιοσύνης. Θα ταυτιστεί πλήρως με τη συριζαίικη οπτική κι ας μην το παραδέχεται. Συζητήστε για θέματα σχετικά με το μεταναστευτικό, για τα δικαιώματα, για τις πληρωμές με πλαστικό χρήμα (θα σου πουν "επιτέλους! να μη φοροδιαφεύγει πια ο μπακάλης!"). Οι άνθρωποι αυτοί εκόντες-άκοντες έχουν υιοθετήσει πλήρως την οπτική του Σύριζα και σε κάθε επιμέρους θέμα συμφωνούν. Ε, όταν πλησιάζουν οι εκλογές, θα καταλάβουν πως συμφωνούν γενικώς.
Αυτοί καθορίζονται περισσότερο από το μίσος για τους άλλους πολιτικούς χώρους κι έτσι είναι πρόθυμοι να φωνάξουν ακόμη κι ότι... "πετάει ο γάιδαρος" αρκεί αυτό να κάνει κακό στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Είναι τυφλωμένοι απ' το μίσος. Γι' αυτό και επικίνδυνοι.
Θεωρούν πως ίσως μ' αυτόν τον τρόπο εξιλεώνονται για την ντροπή της στήριξης στον Σύριζα, αφού έτσι έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν το αφήγημά τους και να μη λένε ότι ψήφισαν Σύριζα για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και για την κατάργηση των μνημονίων (για να μην τους πουν και κορόιδα που τους δούλεψε ψιλό γαζί ο Τσίπρας), αλλά γιατί τάχα "οι άλλοι είναι κακοί/κλέφτες/φασίστες/διεφθαρμένοι". Ουσιαστικά είναι πλη΄ρως ευθυγραμμισμένοι με τη γραμμή Σύριζα απ' τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 15 και μετά. Αφού ο Τσίπρας προέταξε αυτό το ζήτημα (περί καθαρότητας τάχα)

Αποτέλεσμα εικόνας για αναρχικοι συριζα συλλαλητηριο μακεδονια αστυνομια

5. Θα ήταν άδικο όμως να παραβλέψουμε και μια άλλα κατηγορία. Αυτοί που κράζουν την κυβέρνηση, μόλις όμως τους πεις ότι πρέπει να πέσει και να αναλάβει άλλη κυβέρνηση για το καλό του τόπου, τότε απαντούν σχεδόν ανακλαστικά "γιατί κι οι άλλοι...καλύτεροι είναι;".
Έχουν τοποθετήσει στο μυαλό τους τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις ως το απόλυτο κακό και επομένως όλη η γκρίνια τους μοιάζει με εσωκομματικά.. παράπονα. Διότι έχουν... τάξει τον εαυτό τους στην αριστερά, ανεξαρτήτως απ' το αν συμφωνούν ή όχι με αυτά που κάνει η αριστερά. Είναι αυτοί που πιστεύουν πως "ό,τι κακό κι αν κάνει η αριστερά, τουλάχιστον είναι αριστερά"! Αναγνωρίζουν στην αριστερά δηλαδή ένα (ελέω Θεού;) δεδομένο και a priori ηθικό πλεονέκτημα, ώστε ό,τι κι αν κάνει, πάντοτε είναι κατά τι καλύτερη από τη δεξιά ή το κέντρο. Ακόμη κι αν δώσει το μισό Αιγαίο στους Τούρκους, δηλαδή, θα βρίζουν τους άλλους από συνήθεια.
Δεν απορρίπτουν τους άλλους δηλαδή ως πιο επιζήμιους για τη χώρα, αλλά τους απορρίπτουν επειδή απλώς στο μυαλό τους είναι στη "λάθος θέση", δηλαδή είναι στο κέντρο ή τη δεξιά! 
Είναι αυτοί δηλαδή οι άνθρωποι που δεν έχουν το θάρρος ή την πνευματική ικανότητα να αναμετρηθούν με τα στερεότυπα που κουβαλούν από την οικογένεια, από τα νιάτα τους, από τη φοιτητική τους ζωή κλπ. και αρνούνται να ρίξουν μια δεύτερη ματιά στον κόσμο, για να επαληθεύσουν ή να διορθώσουν τα δεδομένα της πρώτης τους ματιάς. 
Αφού έχουν βολευτεί με την "πραγματικότητα" όπως την έχουν διαμορφώσει οι διαχρονικοί ιδεολογικοί μύθοι, απ' τον εμφύλιο, απ' τη χούντα ή κι από νεώτερες πολιτικές συγκυρίες (περίοδος Μητσοτάκη κλπ), δεν υπάρχει λόγος για περαιτέρω σκέψεις οι οποίες θα θέσουν σε κίνδυνο τις βεβαιότητές τους...
Αφού έχουν μια δεδομένη απάντηση για όλα... τι τα θες και τα σκαλίζεις τώρα;
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις "σε ποιον τομέα η κυβέρνηση Τσίπρα τα 'χει κάνει καλύτερα απ' την κυβέρνηση Σαμαρά;", θα αδυνατούν να σου απαντήσουν και συχνά θα αναγνωρίσουν μάλιστα πως η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν πιο αποτελεσματική. Όταν όμως τους ρωτήσεις "ε τότε γιατί δεν στηρίζεις την παράταξη που τα έκανε καλύτερα ή έστω λιγότερο χάλια;", τότε θα σου απαντήσουν "μα αυτοί είναι δεξιοί/ακροδεξιοί/φασίστες/δοσίλογοι/γερμανοτσολιάδες/μνημονιακοί/μπουμπούκοι κλπ."
Και κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει ελπίδα.
Αυτή θα έλεγα ότι είναι η πολυπληθέστερη κατηγορία των "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, αλλά...", αν δεν υπήρχε και η επόμενη και τελευταία κατηγορία, η οποία διεκδικεί ισοτίμως με αυτήν την πρωτιά.

Σχετική εικόνα

6. Η τελευταία -και ίσως πολυπληθέστερη- κατηγορία σιωπηλών υποστηρικτών του Σύριζα είναι οι ευνοούμενοι απ' αυτόν. Πολλές χιλιάδες οι προσλήψεις σε πολλούς τομείς του Δημοσίου (δήμοι, περιφέρειες, κρατικώς χορηγούμενες ΜΚΟ, οργανισμοί, νηπιαγωγεία, νοσοκομεία κλπ).
Όλοι αυτοί βρήκαν δουλειά με πελατειακά κριτήρια και επομένως, παρότι ιδεολογικά... "διαφωνούν" λόγω αριστεροσύνης με τα όσα κάνει ο Σύριζα, ωστόσο δεν μπορούν να δαγκώσουν το χέρι που τους φίλεψε με τη δουλειά απ' την οποία τρώνε ψωμί. Δε γεννήθηκε ακόμη εκείνος που τον διορίζουν ευνοιοκρατικά και δεν ανταποδίδει με την υποστήριξη και την ψήφο του το κόμμα που τον βόλεψε.
Και είναι πολλές χιλιάδες αυτός ο κόσμος. Αν ψαχτούμε και μεταξύ μας, θα τους βρούμε.
Σ' αυτούς μπορεί να προστεθεί και ο αριθμός εκείνων που δουλεύουν ήδη στο Δημόσιο σε τομείς που στοχοποιήθηκαν ως αντιπαραγωγικοί ή υπερφορτωμένοι επί κυβερνήσεως ΝΔ και φοβούνται πιθανές απολύσεις ή μετακινήσεις σε περίπτωση νίκης της ΝΔ και καταπίνουν αμάσητες τις νεομνημονιακές πρακτικές του Σύριζα (που έβριζαν και κάνανε καταλήψεις στα υπουργεία) αλλά και κάτι... μειωσούλες στο μισθό, προκειμένου να μην προκύψει ζήτημα με την εργασιακή τους θέση.
Όπως και να το κάνουμε, καλά τα ιδεολογικά, αλλά ισχυρότερη ιδεολογία απ' το στομάχι... δεν υπάρχει!
Βέβαια, ντρέπονται να πουν πως είναι με τον Σύριζα, αφενός για να μη φανεί ο τρόπος που μπήκαν στη δουλειά (για να μη μοιάζουν ίδιοι τάχα με αυτούς και αυτά που έκραζαν) και αφετέρου για να δείξουν ότι, παρότι βρήκαν δουλειά με Σύριζα, αυτοί όμως είναι... σκληροί ιδεολόγοι και... "δεν ξεπουλιούνται"! Γι' αυτό... "δεν είναι Σύριζα. Αλλά οι προηγούμενοι..."

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα ξεφτιλες

Όλοι οι άνθρωποι αυτοί δηλώνουν πάντοτε πως "δεν είναι Σύριζα".
Αλλά είναι Σύριζα ως το μεδούλι.
Γιατί πώς γίνεται όλοι αυτοί να μην τους ξαναψήφισαν μετά την "κωλοτούμπα" του δημοψηφίσματος και ο Σύριζα να ξανάγινε κυβέρνηση στις δεύτερες εκλογές με το ίδιο ποσοστό... αυτό μάλλον θα μας το εξηγήσουν οι εξωγήινοι ψηφοφόροι που κατέβηκαν και "καθάρισαν" και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015...


Το βασικό πρόβλημα των "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, αλλά..." είναι πως είναι δειλοί και δεν έχουν το θάρρος της γνώμης τους.
Να πουν "ναι ρε είμαι Σύριζα" ή -αν δεν είναι- να πουν "δεν είμαι Σύριζα".
Χωρίς "αλλά" φυσικά...

Σε μια πρόταση που έχει μέσα το "αλλά", η αλήθεια βρίσκεται μετά το "αλλά".

Αλλιώς μου θυμίζει εκείνο το "εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά αυτοί είναι μαύροι".


Αποτέλεσμα εικόνας για αριστερα προδοσια

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Το πρόβλημα δεν είναι η λύση


Σχετική εικόνα
Οι τόσες και τόσες αντιδράσεις που ξεσηκώνονται εναντίον της διαφαινόμενης κατάληξης του Σκοπιανού ζητήματος δε νομίζω ότι κατά βάση εδράζονται στο ίδιο το ζήτημα της χρήσης του όρου "Μακεδονία" (εντός σύνθετης ονομασίας βεβαίως) από το γειτονικό κάπηλο κρατίδιο.
Αν ήταν πράγματι ο ελληνικός λαός τόσο αντίθετος στη συμβιβαστικά "σύνθετη" λύση, τότε θα γίνονταν τέτοιες διαδηλώσεις και το 1995 όταν η Ελλάδα αναγνώρισε (κατόπιν πιέσεων των ΗΠΑ, βεβαίως) τους γείτονες ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν υπήρξαν σφοδρές αντιδράσεις όμως, ούτε μιλιούνια κόσμου στις διαδηλώσεις. Ομοίως το 2007-8 στις διαπραγματατεύσεις του Καραμανλή, όπου είχε δηλωθεί επισήμως από το σύνολο του τότε πολιτικού κόσμου η πρόθεση να τους αναγνωρίσουμε με σύνθετη ονομασία και υπό τους υπόλοιπους γνωστούς όρους φυσικά. Ούτε τότε κουνήθηκε φύλλο...
Αυτά δείχνουν ότι ο ελληνικός λαός έχει εδώ και 20 και πλέον χρόνια καταλάβει ότι -είτε λόγω λαθών της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είτε λόγω των ασφυκτικών πιέσεων υπέρτερων δυνάμεων- δεν μπορεί να αποφευχθεί δυστυχώς η καπηλεία του όρου "Μακεδονία", υπό τον όρο βέβαια να καλυφθούν οι γνωστές προϋποθέσεις (Σύνταγμα κλπ.).

Και λοιπόν; Πώς ξεφύτρωσαν ξαφνικά οι μεγάλες διαδηλώσεις και η τόση ανακατωσούρα;
Μήπως τάχα ο ελληνικός λαός άλλαξε άποψη;

Όχι. Δεν είναι αυτό.
Απλώς υπάρχει ένας μεγάλος φταίχτης για αυτά τα συλλαλητήρια.
Και αυτός λέγεται: κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος.

Είναι που κανείς Έλληνας πλέον δεν έχει εμπιστοσύνη σ' αυτό το συνονθύλευμα να διαπραγματευτεί ένα σοβαρό ζήτημα, και δη εθνικό. Αφού σε όποια διαπραγμάτευση ενεπλάκη, τελικά όχι απλώς βγήκαμε χαμένοι, αλλά... μας πήραν και τα σώβρακα!
Ποιος μπορεί να τους εμπιστευτεί για μια καλή συμφωνία σε ένα τόσο σύνθετο, ευαίσθητο και περίπλοκο εθνικό θέμα;
Και ποιος θα τους εμπιστευτεί όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι η μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (από το ανώτερο ως το κατώτερο) τόσα χρόνια τασσόταν αναφανδόν υπέρ του "δικαιώματος" αυτοπροσδιορισμού των γειτόνων, ως "Δημοκρατίας της Μακεδονίας".

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα σκοπιαΑποτέλεσμα εικόνας για συριζα σκοπιαΑποτέλεσμα εικόνας για συριζα σκοπιαΣχετική εικόνα


Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και πολιτικός χώρος υπήρξε επί δεκαετίες ο κατ' εξοχήν υποστηρικτής των... σκοπιανών θέσεων στην ελληνική κοινωνία.
Όποιον τολμούσε να πει πως η Μακεδονία είναι ελληνική τον στόλιζε ως φασίστα και εθνικιστή. Επί πολλά χρόνια. Όχι μόνο τώρα...

Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εναντίον της εθνικής θέσης για τη γενοκτονία των Ποντίων και χαρακτηρίζει εθνικιστή και χρυσαυγίτη όποιον επιμένει ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι ο 2ος Χίτλερ της Ιστορίας. Οι Συριζαίοι (μαζί με τον ανεκδιήγητο πράκτορα Μπουτάρη) θέλουν να κάνουν... μουσείο το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη!
Οι Συριζαίοι βγήκαν και υποστήριξαν πριν καμιά 10αριά χρόνια τη Ρεπούση, με τον περιβόητο... "συνωστισμό" στη Σμύρνη.
Πολλοί Συριζαίοι επίσης αποκαλούν "τουρκική" τη μειονότητα στη Θράκη (αντί "μουσουλμανική", όπως προβλέπεται στη Σύμβαση της Λοζάνης), πλήρως συστοιχισμένοι με τις τουρκικές επεκτατικές θέσεις.
Οι Συριζαίοι σε κάθε εθνικό θέμα τόσα χρόνια παίρνουν την -αντίθετη προς την εθνική- θέση.
Απέρριπτε ως εθνικισμό την επιμονή μας να μην αναγνωρίζουμε τα Σκόπια με το όνομα που θέλουν.

Ε τώρα... ποιος σώφρων Έλληνας πολίτης μπορεί να εμπιστευτεί αυτό το κόμμα (με τις συνήθως αντεθνικές ιδεοληψίες) που η τύφλα μας η μαύρη τους έβγαλε στην εξουσία, να λύσει ένα τέτοιο θέμα;
Ποιος θα τους εμπιστευτεί;


Σχετική εικόναΣχετική εικόνα



Ο δεύτερος λόγος.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει βγάλει στα κάγκελα την ελληνική κοινωνία, με τον ανεκδιήγητο τρόπο που χειρίζεται (κυρίως εσωτερικά) το θέμα.
Δηλαδή, όταν χειρίζεσαι ένα τέτοιο θέμα, η επίτευξη του σκοπού σου βασίζεται κατά ένα μέρος και στον τρόπο που θα το επικοινωνήσεις με τον κόσμο.
Και εκεί είναι κυρίως που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα έκανε τελείως θάλασσα.
Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών θεωρεί (ανεξαρτήτως της θέσης της για τη λύση του ζητήματος) πως η Μακεδονία είναι ελληνική και πως οι Σλάβοι για δικούς τους λόγους επιχειρούν μια καπηλεία, με τη βοήθεια των ΗΠΑ.
Αυτή είναι η άποψη των περισσότερων Ελλήνων ανεξαρτήτως ιδεολογίας.
Και νομίζω πως είναι και η αλήθεια.
(Από όποια πλευρά κι αν το εξετάσει κανείς -ιστορικά, επιστημονικά, πολιτιστικά, γλωσσικά κλπ.)

Αποτέλεσμα εικόνας για μακεδονια συλλαλητηριο 1992

Αντί, λοιπόν, αναγνωρίζοντας αυτό το δεδομένο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθήσει να εξηγήσει στον κόσμο πως "ναι, παιδιά, έχετε δίκιο που ανατριχιάζετε στη χρήση των όρου "Μακεδονία"από τους Σκοπιανούς, ωστόσο για τους Χ,Ψ λόγους, τώρα πια δεν μπορούμε να το αποφύγουμε τελείως. Έχουν διαμορφωθεί κάποια τετελεσμένα και ο συσχετισμός δυνάμεων δεν είναι υπέρ μας. Το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε είναι μια σύνθετη γεωγραφικά προσδιορισμένη ονομασία, με ταυτόχρονη αλλαγή του Συντάγματός τους, ώστε να απαλειφθούν οι εύλογες ανησυχίες για αλυτρωτικές διαθέσεις. Αν δε γίνει αυτό, τότε δυστυχώς θα επικρατήσει κάποια στιγμή αναγκαστικά το "Δημοκρατία της Μακεδονίας", με απαράλλαχτο το Σύνταγμα κλπ, το οποίο είναι το χειρότερο σενάριο για μας."

Αν το έλεγε έτσι (όπως έκαναν και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις), τότε δε θα αντιδρούσε σε τέτοιο βαθμό η ελληνική κοινωνία, όπως δεν αντέδρασε το 1995 και το 2008.
Δυστυχώς όμως η αδιανόητα επικίνδυνη και διχαστική αυτή κυβέρνηση επέλεξε το δρόμο του πολιτικαντισμού, της εμμονής και της πολεμικής εναντίον όποιου εγείρει ενστάσεις για τους χειρισμούς.
Χαρακτήρισε φασίστες, εθνικιστές και χρυσαυγίτες συλλήβδην όλους όσοι διαφωνούν μαζί της. Μέχρι και τον (πιο ήπιος... πεθαίνεις!) Ιερώνυμο τον στόλισε ως "Χρυσαυγίτη", με ανακοίνωση μάλιστα του ίδιου του Υπουργείου(!) Εξωτερικών...
Χαρακτήρισε εκ προοιμίου χρυσαυγίτες όσους θα κατέβαιναν στη διαδήλωση για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, ενώ εκ των υστέρων προσπάθησε να αμαυρώσει το πνεύμα αυτής της συγκέντρωσης επιχειρώντας να συκοφαντήσει τις χιλιάδες κόσμου που διαδήλωναν, επειδή μέσα σε αυτό το πλήθος υπήρχαν και χρυσαυγίτες. (Σα να ξέχασε μου φαίνεται τις πλατείες του 2011, με τις πάνω και κάτω πλατείες...)
Ταύτισε λοιπόν το "όλον" των Ελλήνων που διατρανώνουν την αγωνία τους για την καπηλεία του ονόματος και της ιστορίας αλλά και για τις αλυτρωτικές διαθέσεις των Σκοπιανών με το "μέρος", δηλαδή κάποιους χρυσαυγίτες. Φάουλ τεραστίων διαστάσεων!

Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα μακεδονια

Εκτός αυτού, έκανε και το χειρότερο: επιχείρησε να φιμώσει τη διαδήλωση αποκρύπτοντάς την από τα κρατικά κανάλια και κυρίως την ΕΡΤ 3, η οποία δεν έκανε ούτε μία ζωντανή σύνδεση με το μεγαλειώδες πολιτικό γεγονός που συνέβαινε στη Θεσσαλονίκη. (και μας έδειξε ότι τελικά ίσως ο Σαμαράς να μην είχε και πολύ άδικο σε ορισμένα θέματα...)
Πριν 3 χρόνια βέβαια σε μια άλλη "υπερήφανη διαπραγμάτευση" μας κατέβαζε στους δρόμους ισχυριζόμενη πως ο λαός στους δρόμους είναι ισχυρό εθνικό επιχείρημα απέναντι στην άλλη πλευρά των διαπραγματεύσεων... Τώρα γιατί δεν είναι ισχυρό εργαλείο στα χέρια του Κοτζιά; Ή τότε μας δούλευε ή τώρα. (Ή και τις δύο φορές...)
Και όχι μόνο αυτό, αλλά προκειμένου να αποδείξει ότι το όνομα "Μακεδονία" το έχουν αποδεχθεί και άλλες κυβερνήσεις, έχει αρχίσει μια συστηματική προσπάθεια χρησιμοποιώντας τα φίλια ΜΜΕ, σε μια λογική του ... "αυτός άρχισε πρώτος"!
Βέβαια, σε αυτό συμβάλλει και ο έτερος γελοίος της υπόθεσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος μέσα σε μια μέρα (και μόλις μύρισε ψηφαλάκια)... αλλαξε άποψη και οδήγησε τους Συριζαίους σε ορισμένες υπερβολές.
Ψάχνουν, που λέτε, οι Συριζαίοι και αποκαλύπτουν ντοκουμέντα περασμένων δεκαετιών (του 50, του 60, του 70) όπου σε κάποια διεθνή έγγραφα υπήρχε αναφορά σε κάποια "Μακεδονία" της Γιουγκοσλαβίας και από κάτω υπογραφή κάποιου παλιού υπουργού ή πρωθυπουργού.

Με αυτόν τον τρόπο όμως τι γίνεται;
Προκειμένου να πλήξει πολιτικά το αντιπολιτευτικό κόμμα (ΝΔ), ουσιαστικά υπονομεύει τις εθνικές θέσεις, προσφέροντας απλόχερα επιχειρήματα στη Σκοπιανή πλευρά!
Είναι πραγματικά επικίνδυνοι!
Και όχι μόνο αυτό, αλλά επίσης η σπουδή τους να "αποκαλύψουν" όποιον άλλον έχει εμμέσως αποδεχθεί κάποια φορά σε κάποια συγκυρία το όνομα "Μακεδονία", με τη λογική του "αυτός άρχισε πρώτος" που λέγαμε, ουσιαστικά δίνει εύλογα την εντύπωση στην ελληνική κοινωνία πως η αναγνώριση του ονόματος είναι προειλημμένη απόφαση, η οποία (αναγνώριση) δίδεται εύκολα και χωρίς κανένα αντίβαρο από την άλλη πλευρά.
Το χειρότερο, όμως, είναι πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν την υπόθεση δίνει την εντύπωση στον ελληνικό λαό πως η προσπάθειά της δεν είναι τόσο να πιέσει τα Σκόπια να δεχθούν τις ελληνικές θέσεις, όσο να πιέσει την ελληνική κοινωνία να δεχθεί τις σκοπιανές...


Κι έτσι -όπως ήταν φυσικό- φτάσαμε ως εδώ...

Αποτέλεσμα εικόνας για μακεδονια συλλαλητηριο

Συμπέρασμα

Με λίγα λόγια έτσι όπως τα έκανε μαντάρα (για άλλη μια φορά, σε άλλο ένα θέμα) η χειρότερη κυβέρνηση στην ιστορία της Ελλάδας (μάλλον χάνει μόνο στο... ντέρμπι με την κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές Νοεμβρίου 1920 που εξαιτίας της ξεριζώθηκε οριστικά και αμετάκλητα -μάλλον- ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας) κατάφερε να ξεσηκώσει θύελλες αντιδράσεων.
Το συλλαλητήριο της Κυριακής που έρχεται θα συγκεντρώσει πιθανότατα πολλές εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων.
Ο ηθικός αυτουργός των ογκωδών συλλαλητηρίων και του εύρους των αντιδράσεων είναι ένας και λέγεται: κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η λύση που προτείνεται.
Το πρόβλημα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.





ΥΓ.: Ανάλογη πολιτική βλακεία λανθασμένης εσωτερικής διαχείρισης μεγάλου ζητήματος θυμόμαστε στην περίπτωση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ του 2009-12, που κατάφερε και μας έβγαλε στα κάγκελα τότε όλους επειδή δεν κάθισε να μας εξηγήσει ότι αυτό που έρχεται (το Μνημόνιο) είναι κάτι λάθος, άδικο και προβληματικό, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να το αποφύγουμε. Αλλά άρχισε τα "μαζί τα φάγαμε", τα "το μνημόνιο είναι ευτυχία", τα "όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι κλέφτες", τα "όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κηφήνες" και τα "όσοι αντιδρούν είναι ή φασίστες ή κομμουνιστές ή μαλάκες"... κι έτσι ο κόσμος οδηγήθηκε στις πλατείες για να αντιδράσει, αφού ένιωθε προδομένος και καθυβρισμένος.
Αντιθέτως ο Σαμαράς και ο Τσίπρας που έπαιξαν πιο έξυπνα και ανέδειξαν τη διαφωνία τους, παρά την οποία "αναγκάζονται" να υπογράψουν το μη χείρον, δεν είχαν τέτοιες αντιδράσεις...
Στην πολιτική χρειάζεται και ικανότητα και νηφαλιότητα, προκειμένου να επικοινωνήσεις στον κόσμο την απόφασή σου. Ειδάλλως, δημιουργείται μπάχαλο και αδυναμία εξεύρεσης λύσης, η οποία (όπως έδειξε και η ιστορία των μνημονίων) οδηγεί σε χειρότερες λύσεις στο μέλλον.